Todd Londagin

,,De toekomst van de jazz ligt in het verleden'', zei Wynton Marsalis eens. Ook veel zwijmelzangers doen hun best die voorspelling waar te maken. Na Harry Connick Jr., Peter Cincotti en de Brit Jamie Cullum is daar nu crooner Todd Londagin. Met zijn plakhaar verwijst hij naar de jonge Chet Baker, en met de cover van zijn debuut-cd Introducing naar de tijd dat je bij het afdrukken van je fotorolletje nog kon kiezen voor chamois. Ook met zijn repertoire blikt de nasalig klinkende Londagin graag terug: No Moon at All en Imagination blijken ondanks hun leeftijd gelukkig nog niet helemaal dood gezongen.

Van het feit dat hij `eigenlijk' trombonist is, zoals de foto's in het digi-pack suggereren, blijkt niet veel. Maar als zijn één-octaaf-zang niet mocht beklijven, kan hij er altijd naar terug – dat blijkt wel uit zijn piepkleine solo in When I take my Sugar to Tea. De meest volwassen solo's in deze opgewekte combo-swing komen van trompettist Jon-Erik Kellso en saxofonist Michael Hashim.

Todd Londagin: Introducing (OTCD958). Distr. Munich

    • Frans van Leeuwen