The Clash uit volle borst in de ouderensoos

Vooral in de stad zijn ze zeldzaam geworden; vitale mensen van boven de zeventig. Het Amerikaanse Young@Heart Chorus heeft er meer dan twintig. Ze verkeren in verschillende gradaties van veroudering, maar zijn allemaal op hun eigen wijze pittig. Sommige dames swingen vooral met hun tenen, terwijl hun ineengekrulde lijf op een klapstoeltje zit geplakt, anderen doen een tapdansje of blazen een potje mondharmonica. Een stokoude violiste zit in een hoekje van het Rotterdamse Luxor Theater geconcentreerd glimlachend met de band mee te strijken.

Groot succes oogstte de groep bejaarde amateurs uit Northampton (Massachussetts) in heel Amerika met de voorstelling Road to Heaven waarmee ze in 1997 hun vijftienjarig bestaan vierden. Naar alle waarschijnlijkheid zullen een aantal groepsleden van weleer ondertussen zijn afgevallen, dus werd het tijd voor een tweede show, Road to Nowhere, die nu in het kader van De (Internationale) Keuze van de Rotterdamse Schouwburg in Nederland te zien is. Een weg die nergens naartoe gaat, klinkt wat minder aantrekkelijk dan de weg naar de hemel, maar het koor lijkt er niet onder te lijden. Uit volle borst worden de Rolling Stones, U2, de Beatles, maar ook Radiohead gezongen. Een gek idee om te bedenken dat deze artiesten al bijna volwassen waren toen de popsterren die ze nazingen nog in de luiers liepen.

Het decor suggereert dat we ons in een ouderensoos bevinden. Een houten verhoging met een piano, klapstoeltjes en hier en daar een microfoon. De liedjes worden afgewisseld door kleine acts met soms een gezamenlijk dansje.

Roy Faudree, acteur van de fameuze Woostergroup en oprichter van het No Theater, is samen met Bob Cilman verantwoordelijk voor de opbouw van de show. Ze moeten nog wel iets doen aan het midden, want daar wordt het allemaal wel erg traag. Het koor heeft zich teruggetrokken om massaal stofjassen aan te trekken en het podium wordt in de tussentijd bevolkt door gymmende begeleidsters en een ZZ-Top achtig bandje met scherpe gitaren en bijbehoren lang haar. Zelfs als de oude artiesten weer het podium op schuifelen moet een metronoom ervoor zorgen dat zaal en zangers niet in slaap deinen. Maar dan springt dirigent Bob Cilman met zwaaiende armen op het podium, begint een van de dametjes met haar voet te tappen en wordt volmondig Dancing in the dark van Bruce Springsteen ingezet.

Veel nummers hebben een maatschappijkritische, wat trieste ondertoon. Lost in the supermarket van The Clash klinkt bijvoorbeeld heel anders uit de keel van een oude vrouw. Of wat te denken van What a drag it is getting old van de Stones? Ook zingt de groep dat ze geen `kleine kinderen' meer zijn, maar de vertedering die de leden oproepen voelt een beetje hetzelfde. Stemmen die eerst Kermit-de-kikker-achtig klinken en dan opeens verrassend krachtig, een pirouette van een oude man die er net niet bij omvalt. Misschien is het ironisch bedoeld, maar het voelt typisch Amerikaans dat de show op die sentimentele gevoelens inspeelt.

Op een scherm op de achtergrond zijn hun jeugdige pasfoto's te zien die overgaan in de gekreukelde hoofden van het heden. Een roze wolkenveld luidt de avond in en tegen het einde aaien gerimpelde handen andere gerimpelde handen. Gelukkig begint op dat moment het koor enthousiast hupsend aan een nieuw lied en veert de zaal blij uit de stoelen op. Krijgen die oudjes toch nog het dak eraf.

Voorstelling: Road to Nowhere door Young Bob Cilman en Roy Faudree. Gezien 10/9 Oude Luxor Theater Rotterdam, in het kader van De (Internationale) Keuze van de Rotterdamse Schouwburg. Deze voorstelling is niet meer te zien. De (Internationale) Keuze t/m 30/9. Inl. (010)-411.8110 of www.deinternationalekeuze.nl