Kriebelsamplepop

Kijk, dat is nog eens een albumtitel die getuigt van zelfspot. De cd-opener heet zelfs `The Yadda Yadda Yadda Pt. 1', een titel die zo is weggelopen van een klassieke afleverinig van de sitcom Seinfeld (`The Yada Yada'). Nu is Solex niet direct gereïncarneerd als comedienne, maar enig relativeringsvermogen kon ze wel gebruiken nadat ze na drie redelijk succesvolle cd's werd gedumpt door het fameuze Amerikaanse `indie'-label Matador. Discmeister is haar eigen platenlabel.

Het verhaal van Liesbeth Esselink is bekend: voormalig zangeresje van een noiseband herschept zichzelf als sample-muzikante, die de bakken met het onverkoopbare materiaal van haar platenzaak benut als basis voor haar liedjes. In binnen- en vooral buitenland wordt haar talent op dat vlak opgemerkt en ze levert zelfs de muziek voor een commercial van telefoonfabrikant Motorola. Live staat ze er allang niet meer alleen voor, want daar staan drummer Robert Lagendijk en gitarist Geert de Groot haar bij.

Hun rol lijkt gegroeid te zijn op The Laughing Stock Of Indie Rock. Maar het kan ook wezen dat Esselink opgeschoven is in de manier waarop ze de samples tot liedjes verwerkt. Hoe dan ook: de boel klinkt organischer en als ik het zo mag zeggen: levendiger. Gewoner, zou je ook kunnen zeggen, maar dan ken je Esselink nog niet.Want neem nou die opener met die Seinfeld-titel. Dat schetterende, schuivende koper, die harkende gitaar over dat struikelende ritme: het lijkt warempel Tom Waits wel en dat is toch geen alledaagse invloed, niet in `indierock' en niet in samplepop.

Zodra ze gaat zingen kan die associatie alweer het raam uit, want het contrast tussen Waits' donker raspende stem en het lichtvoetige meisjesgezang van Esselink kon natuurlijk niet groter zijn – al komt het veelvuldig gebruikte stemgeluid van de Australiër Stuart Brown wel weer in de buurt. Maar ze kiest in ieder geval niet voor de meest voor de hand liggende melodiewendingen. Toch is dat ook weer de achilleshiel van deze plaat, want om nou te zeggen dat Esselinks liedjes zich makkelijk laten nafluiten, nee. Herhaaldelijk draaien heeft nog geen wijsje opgeleverd dat zich dwingend in het achterhoofd heeft genesteld.

Dat is jammer, maar niet onoverkomelijk. Esselink zet nog altijd schijnbaar tegenstrijdige elementen naast elkaar in die sampler van haar en schept daar het soort hortende, stotende en kriebelende collages van waar de postmoderne popliefhebber wel pap van zou moeten lusten.

Solex:The Laughing Stock Of Indie Rock

****(Discmeister, distr. Konkurrent)

    • Jacob Haagsma