Een onderwaterfilm in de waterstad Venetië

Het filmfestival van Venetië nadert zijn eind en daarmee beginnen de speculaties. Wint Mike Leigh of Kim-ki Duk? En neemt Spike Lee wraak op Wim Wenders?

Het filmfestival van Venetië speelt zich af op een klein eilandje voor de stad, waar toeristen doorgaans behalve het strand weinig te zoeken hebben. Gisteravond kwam daar verandering in, want toen verhuisde het festival voor één voorstelling naar het hart van de stad. De Amerikaanse tekenfilm Shark Tale was in de open lucht op het San Marco plein te zien.

Producent Dreamworks vond het plein voor de wereldpremière Shark Tale, een spoof van maffiafilms met in de gesproken hoofdrollen onder meer Will Smith en Robert de Niro, een mooie locatie - een onderwaterfilm en een waterstad.

Op het Lido deed intussen Yoko Ono een performance, sprak Mia Farrow over de rechten van kinderen en speculeerden de journalisten over de winnaars. Op het sterrenlijstje van de Italiaanse critici in de dagkrant van het festival scoorde Vera Drake van Mike Leigh gisteren het hoogst, terwijl een publieksenquête Binjip van Kim Ki-duk uitverkoos. In beide polls eindigt Le chiave di casa dus niet het hoogste, de Italiaanse film waarover het vaakst werd gefluisterd dat hij de Gouden Leeuw zal winnen.

De jury overlegt vandaag op een nog kleiner eilandje dan het Lido over de keuze voor de prijs, die vanavond ook niet wordt uitgereikt op het Lido, maar in het beroemde theater La Fenice. In die jury, die wordt voorgezeten door de Engelse regisseur John Boorman, zitten onder meer de Amerikaanse regisseur Spike Lee, de Amerikaanse actrice Scarlett Johansson, de Duitse regisseur Wolfgang Becker en de Taiwainese actrice Hsu Feng. Boze tongen beweren dat hiermee voor Wim Wenders de kans op een leeuw verkeken is. De Duitser was voorzitter van de jury op het festival van Cannes in 1998, toen Spike Lee's Do the Right Thing voor de Gouden Palm werd gepasseerd. Onzin, zegt Lee.

Naar verluidt gaat de strijd vooral tussen vier films: de drie reeds genoemde en de in het begin van het festival zeer gewaardeerde Mar adentro, een film van Alejandro Amenábar over euthanasie. In het nadeel bij zulke speculaties zijn de films die op de laatste dagen van het festival in première gaan, zoals Café Lumière van de Taiwanese meester Hou Hsiao-Hsien, een in Japan opgenomen hommage aan de honderd jaar geleden geboren regisseur Yasujiro Ozu, en Haryo insaeng (Raging Years) van de Koreaanse meester Im Kwon-teak, een gangsterfilm die tegelijkertijd de recente geschiedenis van Korea belicht.

De nieuwe film van Wim Wenders, Land of Plenty, die hier donderdag in première ging, viel niet meer zo op doordat al zoveel regisseurs zich over Amerika na 9/11 hadden uitgesproken en Land of Plenty een betere boodschap dan vorm heeft. Curieus is wel dat Wenders zich het lot aantrekt van het christendom, dat in Amerika door de conservatieven gekaapt is en van Wenders de kans krijgt zich als de voice of reason voor te doen. Een lief christelijk meisje spreekt met de Heer en zet zich in voor de misdeelden van elk geloof.

Ook L'intrus van Claire Denis was een tegenvaller, na de pracht van Beau Travail en Vendredi Soir. Maar wie weet ligt het ook aan de vermoeidheid dat er na tien dagen festival aan het verhaal over een man die een nieuw hart krijgt geen touw was vast te knopen.

    • Bianca Stigter