Een niet alledaags hotel

Met de watertaxi naar de enorme eetzaal. In Rotterdam eet Joep Habets in New York.

Het stortregent in Amsterdam. Hondenpoep terroriseert de schoenzolen. Amsterdammertjes belemmeren de manoeuvreerruimte. Het autoverkeer staat onwrikbaar vast op de gracht. In Rotterdam daarentegen, schijnt de zon.

Je mist wat als Amsterdammer. New York, bijvoorbeeld. Elf jaar geleden opende Hotel New York in Rotterdam zijn deuren in het voormalige gebouw van de Holland Amerika Lijn. Er is weinig veranderd. De taxibootjes, de enorme eetzaal, het gemengd publiek van gezinnen tot mannen in zaken, de jonge bediening in blauwe overhemden met glazenwassersriem omgegord en de eigenzinnige vormgeving zijn er nog steeds. Het blijft een aangenaam, niet alledaags hotel.

Nieuw is de verzorgde, strakke uitmonstering van het terras voor de deur met uitzicht op de Euromast. Maaskant heet het nu. De naam verwijst naar de ligging aan het water, maar misschien ook wel naar Maaskant, de architect van de Euromast. Wij worden er overvallen door een immense, zeg maar Amsterdamse stortbui. Het restaurant van Hotel New York is een prettig toevluchtsoord. Alleen jammer dat, op het uitstekende ontbijt na, het eten er niet geweldig is. Door de jaren heen ben ik er verschillende malen geweest, maar de kookkunst heeft me nooit helemaal kunnen overtuigen.

Een uitzondering vormt het plateau fruits de mer. Dat is in Nederland elders niet zo gemakkelijk te krijgen. Bovendien is er zelden zo'n fraaie uitstalling als je bij restaurants aan de Atlantische kust, in Parijs of in Brussel ziet. De vitrine bij New York lijkt me wat minder gevuld dan een aantal jaren geleden, maar misschien mag zo'n verleidelijke uitstalling van etenswaar niet meer door nieuwe voedselvoorschriften. Toch stellen ze in New York nog steeds mooie plateaus fruits de mer samen.

Maar eerst testen we de garnaalkroketten. Technisch zijn ze goed gemaakt. De korst is krokant en niet te dik, de vulling glanst en er zijn garnalen te bespeuren, maar ze ontberen een echte schaaldierensmaak. De mosterdmayonaise is wel smaakrijk, maar garnalenkroketten moeten met mayonaise noch mosterd komen. Het is veel beter ze traditioneel te presenteren met gefrituurde peterselie en citroen. Zuur met vet is een betere combinatie dan vet met vet.

Laten we de kroketten vergeten en ons richten op het plateau. In alfabetische volgorde signaleren we alikruiken, Groenlandse dopgarnalen, kokkels, krabbepoten, kreeft, langoesten, oesters, venusschelpen en wulken. We hebben een standaardplateau verrijkt met een halve kreeft en eten daar met zijn tweeën van. Het garnituur bestaat uit mosterdmayonaise, cocktailsaus, grijs brood en een vinaigrette met snippers ui. Die bevat veel olie en is niet zo onbarmhartig zuur als je in Frankrijk wel eens aantreft.

We drinken er een halfje Chablis bij en prijzen ons gelukkig in Rotterdam te zijn. Verse aardbeien en de chocolademousse verhogen het geluksgevoel. In de chocolademousse zitten flintertjes chocolade. Misschien is dat niet de bedoeling maar er valt in elk geval iets te knabbelen.

De rekening bedraagt nog geen 90 euro voor twee personen. Tijdens het afrekenen begint de zon weer Rotterdams te stralen.

Hotel Café Restaurant New York,

Koninginnenhoofd 1 Rotterdam,

010 4390500, www.hotelnewyork.nl

    • Joep Habets