Solondz' wanhopig geestige abortus-film

Regisseur Todd Solondz dingt mee naar de Gouden Leeuw met Palindromes, een film over abortus. Hij noemt het de treurigste film die hij ooit heeft gemaakt.

De Amerikaanse regisseur Todd Solondz vraagt zich wel eens af hoe het toch komt dat mensen zich zo gerustgesteld voelen door gehandicapten die met hun mond een boek schrijven of anderszins levenslust vertonen. Het is een vraag die zich weer opdringt na het zien van Le chiavi di casa (`De sleutels van het huis'), de derde Italiaanse film in competitie op het filmfestival van Venetië, die bij het Italiaanse deel van het publiek de hoop doet opleven dat een landgenoot de Gouden Leeuw gaat winnen.

Gianni Amelio maakte een film over een vader die voor het eerst zijn vijftienjarige lichamelijk en geestelijk gehandicapte zoon ontmoet en hem vergezelt naar een ziekenhuis in Berlijn. Langzaam slaan schaamte en afkeer om in liefde en vertrouwen, daarbij geholpen door de moeder van een ander gehandicapt kind, die gespeeld wordt door Charlotte Rampling. De zoon wordt gespeeld door Andrea Rossi, die volgens Amelio dezelfde, bij de geboorte opgelopen, handicaps heeft als de hoofdpersoon. ,,Als Andrea op de set kwam, vergaten we al onze problemen'', zei de regisseur op de persconferentie. Zou dat het antwoord zijn op Solondz' vraag? Het maakt in iedere geval nieuwsgierig naar de prijs voor beste acteur, die morgen wordt uitgereikt. Zou Rossi hem winnen, of toch Javier Bardem, die in Mar adentro een verlamde speelt?

Solondz dingt zelf mee naar de Gouden Leeuw met Palindromes, een film waarin ook een gehandicapten een rol spelen. Solondz noemt het de treurigste film die hij ooit heeft gemaakt. Palindromes gaat over abortus, een onderwerp dat van Solondz een zelfde wanhopig geestige behandeling krijgt als eerder pedofilie (Happiness). De auteur zegt dat hij ervoor waakt een standpunt in te nemen. ,,Je zou Palindromes ook best als een pro life-film kunnen zien'', zei de regisseur naast het zwembad van Hotel des Bains. In Palindromes wil een meisje van twaalf niets liever dan een baby. Als ze zwanger raakt, weten haar liberale ouders haar toch over te halen tot een abortus. Daarna loopt ze weg en komt ze in een gezin terecht dat diverse gehandicapte kinderen geadopteerd heeft en waarin iedereen gelukkig lijkt. Onderwijl laat de vader artsen uit de weg ruimen die abortussen plegen.

,,Palindromes is een film over twee families,'' meent Solondz. ,,De een doodt op de ene en de andere op een andere manier.'' Ook op de vraag waarom een meisje van twaalf zo graag een kind wil, heeft de regisseur snel een antwoord. ,,Als je twaalf bent, ben je op zoek naar onvoorwaardelijke liefde. Die krijg je van niemand, ook niet meer van je ouders. Aviva hoopt dat een baby die haar kan geven.''

Bijzonder aan Palindromes is dat Aviva gespeeld wordt door acht acteurs, een zesjarig meisje, een twaalfjarig jongetje, vier tieners en twee volwassenen. Volgens Solondz wil hij daarmee laten zien dat mensen zich in een film altijd met het sympathiekste personage identificeren, ongeacht geslacht, ras of leeftijd. Ook wil hij met de film iets over verandering zeggen. ,,Je kunt jezelf niet veranderen. Iedereen blijft zoals hij is. Ik wil niet al te cynisch zijn over de zelfhulp-industrie, maar de meeste mensen zoeken daar tevergeefs. Het idee dat we niet kunnen veranderen is iets wat bijna niemand wil geloven. Maar de acceptatie daarvan kan ook bevrijdend zijn.'' Ook kunst kan de mensen volgens Solondz niet beter maken. ,,Maar slechter gelukkig ook niet.''

    • Bianca Stigter