Madonna huppelt mooi en zingt echt

Als er al iemand was die wilde beweren dat Madonna als ster inmiddels links en rechts is ingehaald door Britney en Christina, dan heeft de 46-jarige entertainer dit gisteravond in het uitverkochte Gelredome voorgoed ontzenuwd. Na een 20-jarige carrière die uitblonk in show, sex en sensatie, liet Madonna zien dat ze ook gewoon datgene kan wat ze geacht wordt te doen: Madonna zong, live.

Niet zonder hapering en valse noten, en bij de eerste twee nummers (Vogue en Nobody Knows Me) met steun van een meelopende tape – maar ze zong. En dat is al meer dan je kunt zeggen van het merendeel aan vrouwelijke supersterren van dit moment.

Dat betekent dat de concerten van deze Re-Invention Tour een ander accent hebben dan eerdere tournees, zoals Drowned World of Blond Ambition. Want ook Madonna moet kiezen waar ze haar adem aan besteedt. Geen uitbundige showballetten en druk gehol dit keer, en ook geen mechanische stieren of kung-fu gevechten; Re-Invention staat hier voor versobering. En voor herwaardering van het verleden: er werden meer oude nummers gespeeld dan ooit, veelal in nieuwe versies. Zoals Into The Groove met een (video-)bijdrage van Missy Elliott, en een hitsig Hanky Panky.

Alleen al het podium was een wonder van minimalisme: een zwarte doos losstaand in de ruimte. Maar de eenvoud was schijn. Vanuit de vloer kwam van alles omhoog: een reusachtige draaitafel, een elektrische stoel en de metershoge tafel waarop ze haar entree maakte en meteen haar spectaculaire hoofdstand toonde.

Daarna deed ze het rustiger aan. Madonna huppelde mooi over een lopende band voor op het podium, en liep zingend rond terwijl ze het dansen aan anderen overliet. Ook de oude nummers waren langzamer. Zo was het wervelende Deeper And Deeper nu een ballade en de kinderdisco van Material Girl vervangen door hippe electro. Zo'n vijf keer stak ze zich in nieuwe kleren: in de camouflagestijl van haar laatste cd, glitterende corsetten en piepkleine hotpants. Maar niets dat een blik bood op haar `raspberries', daar waakt echtgenoot Guy Ritchie voor. Bovendien heeft Madonna zichzelf onlangs opnieuw uitgevonden als verbreider van het kabbalisme en daarbij hoort een zekere reserve. Nieuw waren wel de torenhoge hakken waar ze het de volle twee uur op uithield.

Inhoud geven aan haar show is nog altijd niet Madonna's sterkste punt. De videoschermen achter het podium toonden een grabbelton van religieuze symboliek (Jezus met een bloedend hart), oorlogstaferelen, flitsende glamour en bedroefd kijkende kinderen. Bloedserieus zong ze John Lennons Imagine dat hier een hopeloos naïeve indruk maakte, zeker tegen de achtergrond van oorlogsbeelden en een elkaar omhelzende George Bush en Saddam Hussein (twee lookalikes). Madonna's bedoelingen zijn vast oprecht, maar de Benetton-achtige manier waarop ze glamour paart aan gruwel en de kijker zelf de boodschap laat destilleren is te vaag. Madonna is anti-oorlog, mogen we van de schermen opmaken, maar veroordeelt alleen het verschijnsel, ze neemt geen stelling tegen de aanstichters.

De ook nu weer strak getimede show voorkwam iedere spontaniteit, maar gaandeweg leek ze er lol in te krijgen. Madonna verontschuldigde zich ervoor dat ze hier sinds 1990 niet meer had opgetreden en viel uit haar rol van zedig kabbalist toen ze de zaal aanspoorde met een opruiend ,,Come on motherfuckers!''.

Concert: Madonnna. Gehoord: 8/9 Gelredome, Arnhem. Herh. 9/9.

    • Hester Carvalho