Glaasjes met wachthapjes

Af en toe duikt die tamelijk onhandige amuselepel nog op. Zo'n Uri Geller-lepel, voorzien van een klein hapje dat je tijdens het wachten op de reeds bestelde gerechten in één keer moet doorslikken. Maar in Frankrijk merkte ik een nieuwe aanpak van het wachthapje, de amuse bouche, op.

In restaurants krijg je op een bordje drie elegante, piepkleine glaasjes geserveerd die uiteraard gevuld zijn piepkleine gerechtjes met verschillende smaken. In elk glaasje steekt een mini-lepeltje.

Het is alsof je een hartig advocaatje met slagroom op zit te peuzelen. Uiteraard zijn het drie of vijf glaasjes/hapjes. In de horeca wordt met oneven getallen gewerkt. Vandaag enkele recepten voor 4 personen voor hapjes in een glaasje. Het eerste hapje: ontvel de vleestomaat. Hak de tomaat in kleine stukjes. Bestrooi de stukjes met wat zout en giet er een beetje olijfolie op. Laat de tomaatstukjes een half uur marineren. Hak enkele groene olijven zonder pit klein en meng de tomaat- en olijfstukjes door elkaar. Vul 4 glaasjes met dit mengsel. Tweede hapje: pureer met behulp van een keukenmachine het zachte vruchtvlees van de avocado met het citroensap en de room. Snijd de krabstick in piepkleine stukjes en trek de vezels los. (Echte krab is uiteraard ook toegestaan).Roer ze door het avocadomengsel dat vervolgens in de glaasjes wordt geschept. Laatste hapje: Roer de zachte geitenkaas en de bieslook door de fromage blanc en vul de glaasjes. Van een wachthapje kan ook een voorgerecht worden gemaakt. Pas de hoeveelheden aan. Vul elegante sherry- of wijnglazen voor driekwart, steek in elk glas een thee- of koffielepel. Serveer per persoon drie glazen op een groot bord.

Morgen: venkelsoep met mosselen