Kwaliteit van festival leek op papier beter

De organisatie van het filmfestival is niet vlekkeloos. Films beginnen te laat en sterren moeten wachten. Directeur Marco Müller (Supermüller) neemt graag de schuld op zich.

Er draaien op het filmfestival twee Amerikaanse films met precies hetzelfde onderwerp. Zowel in Birth als in P.S. lijkt de ziel van een overleden echtgenoot te reïncarneren in een veel jongere man. In P.S. is hij 18, in Birth 10. Verder zouden de verschillen niet groter kunnen zijn. Birth is een grote productie van Jonathan Glazer met Nicole Kidman in de hoofdrol, P.S. een kleine film van Dylan Kidd met de vooral uit onafhankelijke producties bekende Laura Linney. Maar allebei kunnen ze een zekere potsierlijkheid niet vermijden; ook al blijft de flirt met het bovennatuurlijke in beide gevallen een flirt.

P.S. werd in Venetië redelijk goed ontvangen. Birth werd gisteren tijdens de wereldpremière op het Lido uitgejouwd. Het is een van de tegenvallende films op het festival, dat verder geplaagd wordt door een slechte organisatie. Supermüller, zoals de nieuwe directeur van het festival, Marco Müller hier wordt genoemd, krijgt er graag de schuld van dat veel voorstellingen niet op tijd beginnen en de prijs van veel kaartjes zo hoog is (30 euro voor een galapremière) dat veel voorstellingen half leeg zijn. Toch kon voor Al Pacino geen stoel gevonden worden. Johnny Depp moest tot 2 uur 's nachts wachten tot hij op de rode loper op mocht voor de première van Finding Neverland, waarin hij de schrijver van Peter Pan speelt. Miramaxproducent Harvey Weinstein sprak daarna het nog aanwezige publiek toe en meende dat Müller voor iedereen croissants moest kopen, anders zou hij in een kanaal verdwijnen.

Op papier leek het festival van Müller, die maar drie maanden had het samen te stellen, vaak beter dan in de zaal. Jonathan Glazer imponeerde voor Birth bijvoorbeeld met Sexy Beast. Dat de Italiaanse films in de competitie tegenvallen ligt meer voor de hand, maar het blijft een raadsel wat een film als de Sixth Sense-variant Ovunque Sei van Michele Placido in het hoofdprogramma doet.

Er zijn gelukkig ook regisseurs die leveren wat er van ze verwacht wordt. Mike Leigh maakte vijf jaar na Topsy Turvy met Vera Drake zijn tweede kostuumfilm, dit keer gesitueerd in de jaren vijftig en met als onderwerp illegale abortus. Leigh vulde zijn film weer met zoveel aandacht vragende details als weinig filmmakers gegund is.

Howl's Moving Castle van Hayao Miyazaki viel ook niet tegen. Miyazaki's vorige film Spirited Away won de Oscar voor beste animatie en de opvolger is als eerste tekenfilm in dertig jaar in competitie op het Lido te zien. Ook deze film is weer een visueel feest vol grapjes met een eigenzinnig verhaal, dat deze keer in een soort mythisch ouderwets Engeland lijkt gesitueerd.

The World van Jia Zhangke lijkt echt een vervolg op zijn vorige, Platform. Ditmaal is de locatatie een pretpark in Peking waarin buitenlandse monumenten als de Eiffeltoren zijn nagebouwd.

Zoals elk jaar kan de verdeling van films over de competitie en de meer experimentele sectie `Orizzonti' bevreemding wekken. Het festival zou misschien beter zijn als een film als PS in het hoofdprogramma was opgenomen en Birth was thuisgebleven. Aan de andere kant is Birth een van de weinige grote Amerikaanse films die in competitie durfden. De meeste willen wel de glitter van het Lido, maar niet de kans om zonder prijs naar huis te gaan.

    • Bianca Stigter