Een aardige en goedgebekte leider

Hij was, vroeger, doelman in een hockeyelftal. Een eenzame, beetje ondankbare positie. ,,Je kunt de wedstrijd redden en verliezen. Een spits kan zes kansen krijgen en eentje benutten, terwijl een doelman even niet oplet, en boem, goal. Op doel staan, daar zit uitdaging in, daar zit spanning in, dat durf ik wel aan. Je zoekt het gevaar op, zo iemand ben ik wel een beetje.''

Joof Verhees (1960) begint op 15 oktober als directeur van het effectenbedrijf van zakenbank Kempen & Co, die financieel advies geeft aan bedrijven, vermogens beheert en in effecten handelt. Kempen, waar zo'n 300 mensen werken, doet vooral zaken met grote binnenlandse en buitenlandse beleggers, zoals pensioenfondsen, beleggingsfondsen of heel rijke particulieren.

Verhees nam een maand geleden ontslag bij Rabo Securities, de effectenbank van de gelijknamige grote bank, waar hij acht jaar heeft gewerkt. Nadat hij had opgezegd bij Rabo kon hij direct naar huis, zo werkt dat in de financiële wereld.

,,Het is kennen en kunnen in dit wereldje'', zegt zijn toekomstige collega en Kempen-directeur Hans de Haan. ,,Je moet het van je netwerk hebben: bij welke belegger heb je entree? Wie ken jij en wie kennen jou?'' ,,Het is rekenen en praten'', zegt Verhees zelf. Rekenen kan hij niet beter dan gemiddeld, vindt hij. ,,Praten wel. Durven beslissen en snel schakelen.''

Bij de burgerlijke stand staat hij ingeschreven met de voornamen Frans Jozef. Hij is getrouwd, heeft een dochter. Rijdt Volvo. Werd geboren in Den Bosch. Deed de havo. Ging net als zijn vader in dienst bij het korps mariniers. ,,Ze maken een vent van je, zal ik maar zeggen, en je ziet nog wat van de wereld ook.'' Daarna: opleiding voor middenkader bij de Nederlandse Middenstandsbank, regio Tilburg. Hypotheken, kredieten, betalingsverkeer. Via hockeyvrienden die bij de Middenstandsbank werkten, kwam hij in 1987 terecht in de Amstelstraat in Amsterdam, waar de effectenafdeling van de NMB toen zat. Vijf gespreken in één dag. Toen hij buitenstond, zat hij in de handel. ,,Je krijgt een kans, zo ging dat in die tijd.''

De beurshausse was net een paar jaar op gang en het zou, met enkele spectaculaire dalen (1987, 1992, 1998) nog dertien jaar duren voordat de internetballon in 2000 leegliep. Ten opzichte van het record van ruim 700 punten in september 2000 staat de Amsterdamse beursgraadmeter nu meer dan de helft lager, rond de 325.

Na de NMB werkte Verhees een aantal jaren voor Paribas Capital Markets en ABN Amro, onder meer in de Londense City, het hart van de Europese effectenhandel. Hij was in Londen toen handelaar Nick Leeson in 1996 de Barings bank met stiekeme transacties naar de ondergang hielp, waarna ING de bank voor 1 pond overnam.

Daarna volgde Rabo Securities, met een overstap naar effectenhuis Petercam, die eigenlijk nooit doorging, doordat Verhees koude voeten kreeg en weer terug wilde. En terug mocht. Hij heeft van de Rabobank, van oudsher een bank voor sparen en kredieten, een serieuze concurrent gemaakt, zegt De Haan, ook in de activiteiten van Kempen zoals handel in en beleggingsadvies over middelgrote en kleine bedrijven. Oftewel: Kempen koopt een concurrent weg.

De markt is aardig over hem. ,,Hij kan leiden, maar hij spreekt ook de taal van de vloer'', zegt een van hen. Een positief portret van Verhees in Het Financieele Dagblad bracht De Haan tot de verzuchting: ,,Joof, wat moeten ze nog over je schrijven als je dood bent?''

Voor het eerst koopt Verhees zelf ook een pakket aandelen van zijn werkgever. De Belgische bank Dexia wil er vanaf na haar echec met de aankoop van Legio Lease. De negatieve publiciteit van tienduizenden gedupeerde beleggers en talloze rechtszaken straalde onbedoeld ook op Kempen af. Een veteraan in de effectenwereld: ,,Dexia moet ervan af. Dat zijn de instapmomenten. Dan zijn de aandelen goedkoop.'' Kenmerkend voor een goeie handelaar: laag kopen.

Hobbies? Ja, golf. En werken. Ook in het weekeinde. Lezen. Praten. Met klanten weg. ,,Geld verdienen vind ik belangrijk. Je mag het niet altijd hardop zeggen, en er moet een balans in het leven zijn, maar dit werk kan je geen 25 jaar doen. Je wordt wel een beetje uitgeknepen. Op een bepaalde leeftijd wil ik kunnen zeggen: nu hoef ik niet meer. Maar ik word niet gedreven door een nieuwe Porsche, of een diner van 3.000 euro. De leukste lunches had ik bij Broodje van Kootje.''