Benoît Poelvoorde

De beroemdste Europese loser van dit moment speelt een bescheiden rol in Aaltra die deze week uitgaat. Alleen de rug van Benoît Poelvoorde is er te zien.

Een kleine teleurstelling op het Filmfestival van Cannes dit jaar: het optreden van Benoît Poelvoorde als lid van de jury. De Nederlandse filmliefhebber kende de Franstalige Belg als de keuvelende huurmoordenaar in C'est arrivé pres de chez vous of als rode-lantaarndrager in Le vélo de Ghislain Lambert. In Cannes ontpopte Poelvoorde zich als een lollige broek die moeite had zich ondergeschikt te maken aan juryvoorzitter en megaster Quentin Tarantino en die daarom voortdurend gekke gezichten trok op de rode loper.

Vergeet dat maar gauw en kijk onbevangen naar een van de beste komische acteurs van Europa van dit moment. De combinatie van dat onschuldige Joop-Zoetemelkgezicht en dat opvliegende karakter. Het werkt zelfs als je dat gezicht niet ziet, getuige zijn optreden in Aaltra. We zien er alleen zijn rug en zijn billen in shorts en horen zijn stem – karakteristiek – eerst snoeven tegen zijn zoontje, dan woest uithalen naar de man die hem tegenspreekt.

Gefrustreerde snoever, grootspraak, mislukking en agressie – voilà Benoît Poelvoorde.

Geboren in Namen, op 22 september 1964, zocht Poelvoorde vanaf zijn zeventiende zijn weg tussen fotografie, acteren en tekenen. Nog altijd kriebelt hij bij handtekeningen vaak een karikatuur van zich zelf.

Als hij in de jaren tachtig mede-Wallonen Remy Belvaux en André Bonzel ontmoet, wordt het definitief acteren, om te beginnen in de korte film Pas de C4 pour Daniel Daniel uit 1988.

Instant roem valt Poelvoorde ten deel in 1992 met C'est arrivé pres de chez vous, waarin hij de gevoelloze, ijdele huurmoordenaar Ben speelt. Een ijskoude en angstwekkend geestige rol. De wereldwijde fascinatie voor Ben, die postbodes, oude vrouwen en kinderen vermoordt terwijl hij filosofeert voor de camera van de tv-ploeg die hem volgt, moet voor een groot deel op Poelvoordes conto worden geschreven. Uitgangspunt en scenario zijn knap genoeg, maar de acteerprestatie van Poelvoorde, die zijn personage van joviale babbelaar ineens naar manische woede-uitbarstingen kan voeren, maken het helemaal af.

Zulke manische rollen blijken Poelvoorde het best te liggen, vooral als ze in het scenario worden gecombineerd met vergeefse pogingen tot lotsverbetering. Als opgefokte vader die zijn zoon probeert te brengen tot vestiging van het wereldrecord deuren openen in Les Convoyeurs attendent (1999). Als tweederangs wielrenner die alleen kan winnen door vals te spelen in Le vélo de Ghislain Lambert.

Beschouw het als compliment of niet: Benoît Poelvoorde is de beroemdste Europese loser van dit moment.

De makers van Aaltra, de Fransen Delépine en Kervern zeggen dat ze zijn gezicht bewust buiten beeld gehouden. ,,Hij is zo beroemd dat hij alle andere spelers in de schaduw zou hebben gesteld. Daar zou het publiek nooit meer overheen zijn gekomen.'' En de andere spelers, dat waren zijzelf.