Straatschoffie wordt `ridder' en krijgt New-Yorkers stil

Zowel in de Amerikaanse stad Baltimore als op Aruba is Sidney Ponson een grote held.

In New York kennen ze de pitcher met het Nederlandse paspoort sinds zaterdag ook. ,,Mijn rechterarm is een groot geschenk.''

Een Ridder in de Orde van Oranje Nassau die het stadion van de New York Yankees volledig stil krijgt. Het optreden van de 27-jarige pitcher Sidney Alton Ponson was afgelopen zaterdag fabuleus. In de bekendste honkbalarena ter wereld hield de Arubaan van de Baltimore Orioles de 26-voudige winnaars van de World Series op de nul.

Na de klinkende 7-0 overwinning werd Ponson bedolven onder de felicitaties van zijn ploeggenoten. ,,Het was prachtig om hier zo te winnen. Alles liep zoals het moest'', zegt Ponson een dag later in de kleedkamer in het stadion van de Yankees. ,,Dit was een van de beste wedstrijden uit mijn loopbaan. Ik heb de mensen in Aruba weer een excuus gegeven dronken te worden.''

De ochtend na zijn grootse optreden laat Ponson zich uitgebreid masseren op de massagetafel. Zijn collega's bereiden zich ondertussen voor op een nieuw treffen met de Yankees. De miljonairs bakken een eitje in de keuken van de kleedkamer, rusten uit op de brede leren fauteuils of leggen een kaartje. Nadat Ponson onder handen is genomen door de medische staf van de Orioles loopt hij met een dik pak ijs om zijn rechterarm naar zijn eigen hoekje van het `clubhuis'. ,,De arm doet nu wel pijn'', zegt Ponson met een brede glimlach op zijn gezicht. ,,Pas vrijdag ben ik weer klaar voor een volgende wedstrijd.''

De in het Arubaanse plaatsje Noord geboren werper is bezig aan zijn zesde seizoen in de Major League. De afgelopen jaren is hij zowel in Baltimore als op Aruba uitgegroeid tot een absolute held. Het duel waarin Ponson 29 slagmannen van de Yankees niet voorbij het tweede honk liet komen, werd rechtstreeks op televisie en radio uitgezonden op het Caribische eiland. ,,Ik ben geboren en getogen op Aruba. Na het seizoen ga ik altijd direct terug. Ik heb daar een huis voor mijn moeder, voor mijn zus en een voor mezelf laten bouwen. Ik kan daar jammer genoeg niet meer rustig over straat. Iedereen kent me daar. Ik ben een groot voorbeeld voor de jeugd'', legt de man die in drie jaar 22,5 miljoen dollar verdient uit.

Drie jaar geleden bezocht de blanke Arubaan voor het eerst Amsterdam. De honkbalprof kon zich volledig anoniem door de Nederlandse hoofdstad bewegen. ,,Heerlijk was dat. Ik kan daar rustig eten in een restaurant zonder dat iemand iets van me wil. Ik ben daar naar een coffeeshop geweest. Om het een keer mee te maken heb ik toen marihuana gerookt. Niemand die me kende. Dat was hier in New York zaterdag wel anders. We zijn de stad in geweest. Mensen maakten foto's en vroegen handtekeningen.''

De werper, die naar eigen zeggen op een goede dag als geen ander een hele wedstrijd lang ballen met hoge snelheden kan blijven werpen, is een van drie honkballers met een Nederlands paspoort in de Major League. Naast hem spelen Simon en Jones uit Curaçao respectievelijk bij de Tampa Bay Devilrays en de Atlanta Braves. Ponson: ,,Of ik me Nederlander voel? Ach, ik ben wie ik ben. Ik heb een Nederlands paspoort. En ik heb een oom en een tante in Nederland wonen. Ik zou wel heel graag voor het Nederlands team uit willen komen. Ze hebben me vorig jaar gevraagd om het WK in Cuba te spelen. Maar dat mocht niet van de Orioles. Misschien dat als ik over een paar jaar stop, ik alsnog voor ze kan uitkomen. Wie weet'', zegt hij in het Engels. Ponson verontschuldigt zich ervoor dat hij het gesprek niet in het Nederlands voert. ,,Ik heb vroeger op school Nederlands gehad. Maar hier in Amerika raak ik het altijd even kwijt. Ik heb altijd een paar weken nodig om het weer te praten.''

Een jaar geleden werd Ponson op het honkbalgekke Aruba persoonlijk door de gouverneur van Aruba onderscheiden als Ridder in de Orde van Oranje Nassau. De reusachtige pitcher is trots op het lintje. ,,Dat is heel speciaal voor mij. Alleen de mensen die geluk hebben krijgen zoiets.''

Tien jaar geleden vertrok Ponson als talentvolle honkballer naar de Verenigde Staten. Een op Aruba wonende scout zag wel wat in de jongen die steenhard kon gooien met zijn rechterarm en bracht hem naar de Baltimore Orioles. Ponson zelf had als kind nooit echt gedroomd van een loopbaan in het walhalla van het honkbal. ,,Ik was in mijn jeugd een straatschoffie. Ik ging elke dag naar het strand. Daar gingen we zwemmen, snorkelen, windsurfen of waterskiën. We deden van alles. Pas toen ik zestien was ben ik me echt serieus met honkbal bezig gaan houden. Ik heb het geluk gehad dat ik werd ontdekt. Mijn rechterarm is een groot geschenk. Een zegen.''

Met zijn zeer stevige rechterarm maakte Ponson zaterdag de zorgen voor de Yankees alleen nog maar groter. De spelers van de club die vorige week een historische 22-0 nederlaag leed, hadden geen antwoord op het werpen van de nummer 43 van de Orioles. ,,Het was de vierde keer in mijn loopbaan dat ik geen hit tegen kreeg. In de zevende inning had ik het stadion stil. Maar het is zaak rustig te blijven. Je moet jezelf niet afkraken als het fout gaat, maar ook niet onnodig ophemelen als het goed gaat.''

Ponson weet als geen ander het verschil tussen winst en verlies. Vorig seizoen dwong hij na een indrukwekkende reeks een overgang af naar de San Francisco Giants. Een succes werd het niet. Van de negen wedstrijden die Ponson speelde verloor hij er zes. Na een paar maanden keerde de pitcher weer terug naar de Orioles waar hij nog ruim twee jaar onder contract staat. ,,Daarna kan ik de club kiezen die ik wil. Maar daar ben ik nu niet mee bezig.''

In slechte tijden werd Ponson door de media meer dan eens bekritiseerd om zijn gewicht. Het laat de 120 kilo wegende honkballer koud. ,,Ik win nu en dan praat niemand daar over. Ik ben beter als ik zwaarder ben. Dan heb ik meer kracht. En dat heb ik nodig.''

In het duel met de Yankees bewees de werper zijn kracht. Toen hij na de achtste inning de woorden ,,I got it'' riep, wist pitcherscoach Ray Miller genoeg. Het zou de grote dag worden van Ponson. In stijl maakte Ponson vanaf de heuvel het karwei af. In Baltimore en op Aruba brak direct een feest los. Ponson is trots dat hij opnieuw in de schijnwerpers staat. ,,Het is niet makkelijk hier te slagen. Als ik op Aruba was gebleven, zou ik nog dagelijks op het strand hebben rondgehangen. Nu ben ik profhonkballer en Ridder. Prachtig toch?''

    • Koen Greven