`Als mega-popster zou ik doodongelukkig zijn'

Na grote successen in de jaren '80, maar tegengewerkt door haar platenmaatschappij, begon Maria McKee voor zichzelf, ,,Ik wilde wereld iets nalaten, wat de luisteraar diep van binnen raakt.''

Maria McKee priegelt handig met naald en draad. Vingervlug zet ze de zomen vast van een klassieke, zwart zijden jurk die ze vanavond op het podium wil dragen. Interviews zijn bittere noodzaak om de aandacht op haar nieuwe cd te vestigen, nu ze niet meer aan een grote platenmaatschappij is verbonden. Maar waarom zou ze de verplichte gesprekstijd niet nuttig besteden? We bevinden ons in de kleedkamer van popzaal Le Grand Mix in het Noord-Franse Tourcoing, waar Maria en band meewerken aan een `Soirée Les Femmes s'en Mêlent'.

De vrouwen roeren zich nog niet erg bij het voorprogramma van Lisa Germano, die ingetogen achter de piano murmelt. Maar bij het optreden van Maria McKee gaan alle remmen los. Verkleed als een kauwgom kauwende geisha die met kordate polsbewegingen een imposant geluid uit haar Gibsongitaar losmaakt, zingt McKee de sterren van de hemel en de pannen van het dak. Al haar angsten en frustraties, alle mislukkingen en triomfen lijken samengebald in de theatrale stem die ze opzet. `I took a high dive into an empty pool', galmt ze geagiteerd in het titelnummer van haar laatstverschenen studio-album High Dive. Het optreden ontaardt in furieuze, bijna hysterische muziek van een vrouw die niet mooi en lief meer hoeft te klinken om een onuitwisbare indruk na te laten.

Een sprong van de hoge duikplank in een leeg zwembad: is dat het verhaal van haar leven? Zo dramatisch wil Maria het niet zien. ,,Ik hou van rust en ik zou doodongelukkig zijn geworden als mega-popster. De sprong in het diepe heb ik later pas gemaakt, toen ik mijn eigen platenlabel begon.'' In 1984, bij het verschijnen van het debuutalbum van haar countryrockgroep Lone Justice, werd ze door Bob Dylan en U2's Bono getipt als een nieuwe grootheid. Haar solocarrière kreeg een vliegende start met het nummer A good heart, dat in de versie van voormalig Undertoneszanger Feargal Sharkey een wereldwijde nummer 1-hit werd. Op de soundtrack van de film Days Of Thunder met Tom Cruise zong ze Show me heaven, ook een grote hit. Vier prachtige cd's maakte ze, waarvan Life Is Sweet uit 1996 tot de artistieke hoogtepunten van de jaren negentig-pop is gaan behoren. Een Astral Weeks voor de X-generatie.

Maar het succes vertoonde een neergaande lijn. Daarom nam Maria het haar dierbare titelnummer Life is sweet nog eens opnieuw op in een rauwere, intensere versie. ,,Dat hele album is ondergesneeuwd omdat ik bij een onwillige, tegenwerkende platenmaatschappij zat. Ik was verliefd op die plaat, zo trots was ik erop. De kritieken waren fenomenaal maar mijn vrienden konden de cd nergens vinden, zelfs niet in de grootste platenzaak van Los Angeles. Dat deed me letterlijk pijn in mijn hart. Nadat ik me had losgewrikt van Geffen, waar ik een afschrijvingspost voor de belasting was geworden, besloot ik om Life is sweet een nieuwe kans te geven. Als ik de wereld iets na wil laten, dan is het zo'n lied dat in staat is om de luisteraar diep van binnen te raken.

,,Het is mij nooit te doen geweest om de adoratie van een massapubliek'', zegt ze stellig. ,,Volgens mij is dat dodelijk voor de integriteit van een songschrijver. Om mijn creatieve instincten de vrije loop te geven, moet ik soms lijden voor mijn kunst. Woekeren met een leeg papier, of wanhopig een perfecte melodie najagen. Je zou een Picasso moeten zijn om productief te blijven terwijl iedereen je met lof en lauweren overlaadt. Zo'n groot ego heb ik niet. Ook al heet mijn muziekuitgeverij Little Diva en stel ik extreem hoge eisen aan mijn muziek en medemuzikanten.''

Hoewel songschrijven haar niet vlot af gaat, is het volgende album (werktitel: Peddlin' Dreams) al grotendeels klaar. Twee jaar geleden trouwde Maria McKee met haar huidige coproducer en bassist Jim Akin (`hij verfde boten in de haven van Newport'), die veel liefde maar geen grote bruidsschat meebracht. Auteursrechten voor A good heart en het door countrydames The Dixie Chicks opgenomen Am I the only one hielden hen in leven en stelden Maria in staat om een opnamestudio aan haar huis in Los Angeles te bouwen. ,,Ik zou perfect gelukkig kunnen zijn als leverancier van liedjes aan anderen, zonder elke avond in het spotlight te hoeven staan. Maar soms dient de onweerstaanbare honger zich aan om mijn songs zelf op het podium te brengen. Ik heb een haat-liefdeverhouding met optreden. Alles wat erbij komt, het weg zijn van huis en het wachten in kleedkamers, kan me gestolen worden. Maar om er zeker van te zijn dat de inspiratie niet opdroogt, moet ik van tijd tot tijd als zangeres in actie komen.''

Een weerslag daarvan is te vinden op de cd Live in Hamburg, die vorig jaar kort na Tourcoing werd opgenomen en die veel wildere uitvoeringen van haar nummers laat horen dan de studioversies. Als songschrijver werd ze voor een deel gevormd door het voorbeeld van haar halfbroer Bryan MacLean, de in 1998 overleden zanger/gitarist van sixties-popgroep Love met wie ze begin jaren tachtig een folkduo vormde. Ze noemt Aretha Franklin, David Bowie en Van Morrison, maar ook opera en Broadwaymusicals als bronnen van inspiratie.

,,Op dit moment probeer ik de geheimen van jazz te doorgronden. Het zal nog wel even duren voordat ik dat op een geloofwaardige manier in mijn muziek kan gebruiken. Als ik mijn zinnen heb gezet op een bepaalde stijl of een bepaald geluid, ben ik een ijverig student. Een paar jaar geleden was ik geobsedeerd door Bowies gitarist Mick Ronson en probeerde ik me al zijn akkoordenschema's, gitaarriffs en zelfs zijn bewegingen op het podium eigen te maken. Intussen is daar ook een hang naar de fysieke stijl van Pete Townshend bijgekomen; lekker lawaai maken.''

Maria McKee: Live in Hamburg (Viewfinder, distr. Bertus).

    • Jan Vollaard