Oude moeder 4

De ervaringen die Ton Vriens heeft beschreven zijn niet uniek. Ik heb de afgelopen twee jaar vrijwel identieke ervaringen heb opgedaan met mijn eigen moeder van ruim in de 80. Als arts wil ik het volgende kwijt, wat in medische kring waarschijnlijk geen gehoor zal vinden door weerstand van de chirurgische lobby, maar wellicht op deze manier in de publiciteit kan worden gebracht. Zoals in het artikel al geschetst kan men zijn vraagtekens plaatsen bij het inbrengen van pen en schroeven, de zogenoemde osteosynthese, in osteoporotisch bot. Het merendeel van de heupfracturen is het gevolg van de porotische staat van het bot.

Er is echter nog een tweede bezwaar tegen deze techniek op grond van de bloedvoorziening. De kop van het dijbeen wordt van bloed voorzien door drie slagaderen. Bij een breuk zijn dikwijls twee van deze slagaderen afgescheurd waardoor op langere termijn afsterven van de kop is te verwachten en alsnog een prothese moet worden geplaatst.

Afgezien van deze twee medische bezwaren speelt ook een kostenaspect, gezien de in eerste instantie verspilde kosten aan fysiotherapie en vervolgens de vele heroperaties met aansluitend minstens twee weken opname.

Het zou mijns inziens een verstandige stap zijn, gelet op de verwachte vervijfvoudiging van dit type fractuur in de komende 30 jaar, als Nederland in navolging van vele buurlanden tot het besluit zou komen om in geval van een heupfractuur bij patiënten boven de 60 standaard door de orthopedisch chirurg een prothese te laten plaatsen.

Zelf verwacht ik dat dit vanuit medische kring niet zal gebeuren als gevolg van verzet van de chirurgen, maar misschien is de politiek te mobiliseren op grond van het kostenaspect.