Oude moeder 2

Het artikel van Ton Vriens over zijn moeder (Z, 28 augustus) was aangrijpend. Aan het eind van het verhaal kun je gelukkig een zucht van verlichting slaken.

In de jaren zestig was het niet ongebruikelijk dat mensen boven de 65 naar een bejaardenhuis gingen. Dit was om fysieke redenen niet nodig en psychologisch was het funest. Zo lang mogelijk zelfstandig thuis kunnen blijven wonen met waar nodig hulp werd de nieuwe richtlijn. Dat was beter voor betrokkenen en veel goedkoper. De thuiszorg was geboren.

Vroeger was ook gebruikelijk dat je na een operatie voor herstel en revalidatie in een ziekenhuisbed bleef. Veel te duur, dus ook hier werd de nieuwe richtlijn: zo snel mogelijk naar huis na een operatie, maar daar kreeg je dan in ieder geval thuiszorg.

Er is de laatste jaren veel geld naar de thuiszorg gegaan, maar waar dat precies gebleven is, blijft onduidelijk. Het is een ondoorzichtige organisatie met managers en sub-managers in verschillende burelen. Het contact met de hulpvrager verloopt via het invullen van pagina's lange vragenlijsten. De cliënt heeft geen inspraak en geen enkel inzicht door de administratieve rompslomp.

Volgens mij moet dit nieuwe, logge apparaat eens goed doorgelicht worden op doelstelling, bureaucratie, salariëring en klantvriendelijkheid.