Klokhuis in strandemmertje

Het probleem

Ergernissen vinden vaak hun oorzaak in de hardnekkigheid van het euvel.

Neem bijvoorbeeld de fietsverlichting. Zolang ik me herinner is het een dagtaak deze voor en achter brandklaar te houden. Gepiel met frommelige draadeindjes die door treiterig terugverende gaatjes moeten worden gestoken, elektradraad dat op mysterieuze wijze in het fietsframe verdwijnt en daar weer uitkomt - of niet - en lampjes die alleen verwisseld kunnen worden door vastgeroeste lipjes en schroefjes te forceren.

Bij de aanschaf van een brommer waren al die problemen plotseling van de baan en constateer je verbaasd dat het kennelijk ook anders kan. Zodat je blijft zitten met de vraag waarom dit probleem nooit is aangepakt en duizenden fietsers 's nachts moeten zien op te vallen met vrolijk knipperende batterijlampjes op hoofddeksel, arm of rugzak.

Zo was het industrieel vormgever Benno Premsela (1920-1997) een doorn in het oog dat eigentijdse automobielen van elk denkbaar snufje en gemak zijn voorzien - zoals armleuningen, bekerhouders, elektrisch bedienbare verwarmde buitenspiegels, verlichte make-upspiegel en een kledinghaakje - maar nooit zijn toegerust met een prullenbakje voor het kleinafval dat autoreizigers tijdens de rit produceren. De nijvere auto-accessoire-branche heeft daarvoor weliswaar alternatieven ontwikkeld, die ergens bij de voetenruimte geplakt of geschroefd moeten worden, maar een fatsoenlijke auto moet het zonder achteraf gemonteerde accessoires afkunnen.

De oplossing

Daar heb ik Benno Premsela niet over gehoord, maar voor elke auto-ontwerper moet het een eitje wezen. Een poging: onderaan de middenconsole waarin ook de autoradio en airco een plaatsje hebben en ongeveer waar nu de asbak en elektrische sigarettenaansteker zitten (daarover straks), wordt een naar voren uitspringende ruimte ingebouwd, iets groter dan een strandemmertje. In deze ruimte past een uitneembaar bakje-met-hengsel ter grootte van dat strandemmertje. Daarin wordt een mini-uitvoering van een plastic vuilniszakje gestoken en afgesloten met een geurdicht, met een enkele vingerbeweging te openen en te sluiten tweeledig kantelend deksel. In geopende staat verdwijnt het deksel aan weerszijden uit het zicht.

Ook achterin gezeten passagiers kunnen met handig mikken hun rommeltjes kwijt. Klaar is Kees. Voor de rokers zullen vuurvaste zakjes worden ontwikkeld, die een stuk frisser zijn dan de volgepropte bruin geschroeide bakjes die nu op parkeerplaatsen of bij een geopende brug worden uitgeklopt.

De twee vragen die resten zijn: (1) heeft de automobilist het fatsoen zich op gepaste wijze van het volle vuilniszakje te ontdoen en (2) waar laten we de reserve plastic vuilniszakjes?

Ontwerper Paul Mijksenaar geeft praktische oplossingen voor dagelijkse ergenissen.