De lachende nachtportier

Gilles, nachtportier in Parijs, lucht zijn hart tegenover onze correspondent. `Geld en seks – dat is het enige waar Fransen aan denken. Walgelijk gewoon.'

,,Ik ben een harde werker. Als ik niet met mijn studie – informatica – bezig ben, dan werk ik hier, in dit hotel. Alle weekeinden, alle vakanties. Ik wil slagen, dat wil zeggen geld, veel geld verdienen. Als nachtportier verdien je natuurlijk geen vetpot, maar ik ben pas 21, dus ik heb de tijd. Bovendien biedt dit baantje andere voordelen dan alleen extra zakgeld.

,,Ja, toeristes, hè. Goed voor mijn Engels! Maar waarom komen die naar Parijs? Voor de stad, de musea, maar natuurlijk ook om een beetje plezier te hebben. Dat komt goed uit, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik versier ze dus, hun belang is het mijne, haha. Het gaat me niet om de 72-jarigen, al kan hun leeftijd me niet zo veel schelen zolang ze er goed uitzien. En vrouwen die met hun man of vriendje zijn, laat ik met rust.

,,De vrouwen alleen, daar gaat het me om. Het voordeel is, dat ik precies kan zien hoelang ze blijven. Vier, vijf nachten, die pik ik eruit. Dan heb ik de tijd om ze voor me te winnen. Makkelijk genoeg. Ik lach ze toe, van oor tot oor, zeg maar. Vanaf het moment dat ze hier binnenkomen, ga ik in de aanval. Lachen dus, leuke opmerking maken, complimentje, een beetje extra aandacht, beetje wegwijs maken. Succes verzekerd.

,,Halverwege hun verblijf wordt het serieuzer. Als het nodig is, dan neem ik ze mee uit eten, of ik ga met ze naar de disco. Als het om twee vriendinnen gaat, dan vraag ik een collega van een ander hotel mee en die koppel ik aan die vriendin. Doet hij omgekeerd ook. Pakt altijd goed uit.

,,Het is een systeem, ja. Alle nachtportiers van Parijs doen het, wat dacht je. De gelegenheid maakt de dief, en het bed staat boven klaar. Zelf doe ik het in het kamertje hiernaast, waar ik slaap. Wel zo handig.

,,Ik heb er nog nooit problemen mee gehad. Aan hysterische meiden die verliefd op je worden en meteen de rest van je leven met je willen delen heb ik geen behoefte. Of meiden die je plotseling van verkrachting gaan beschuldigen! Stel je voor. Daarom doe ik het maar één keer met ze. De laatste nacht, dan weet ik zeker dat ik er de volgende ochtend af ben. Dagdag, tot ziens maar weer!

,,Ik doe het altijd op dezelfde manier. Laatste avond, hè, zeg ik dan tegen ze. Ga even zitten, wil je wat drinken? Daarna gebeurt het. Canadese, Nederlandse, Engelse meisjes en vrouwen, die heb ik het liefst. No problem, snap je? Amerikaansen zijn ook gemakkelijk, maar daar zijn er weinig van dit jaar. En een lawaai dat die maken! Altijd maar schreeuwen als ze klaarkomen. Kan het wat stiller, denk ik dan. Japanse meisjes zijn het gemakkelijkst. Die zijn zo verschrikkelijk onder de indruk van Parijs en het is hier een zo andere cultuur, dat ze helemaal van slag zijn. Bovendien: één vingerhoedje bier, en ze zijn dronken en na de eerste zoen gaan ze helemaal knock-out.

,,Alleen aan Franse meisjes begin ik niet. Altijd gezeur. Ja, nee, ja, nee, en uiteindelijk is het nee. Alsof je ze een oneerbaar voorstel doet, zo'n houding. Nuffige burgertutjes zijn het, terwijl ze alleen maar daaraan denken. Hypocriet gewoon.

,,Ik ben een beetje een smeerlap, zoals alle mannen. Ik heb een verloofde in Tunesië, met wie ik over een half jaar ga trouwen. De sieraden heb ik al gekocht. Oorbellen, armband, halsketting, ringen, de hele rataplan. Allemaal goud. Dure grap, hoor. Ook mijn pak heb ik al gekocht, Kenzo, vijfhonderd euro. Ik ben een halfbloed, met een Franse moeder en een Tunesische vader. In Frankrijk geboren en getogen, maar mijn vader woont daar. Zo heb ik mijn verloofde leren kennen, vijf jaar geleden. Nee zeg, natuurlijk is ze niet gesluierd! Tunesië is een modern land, hoor. Zij is mij wel trouw, dat hoor ik van mijn vrienden daar. Die houden een oogje in het zeil.

,,Ze kan nu niet hierheen komen, Frankrijk is vreselijk moeilijk met visa. Maar straks, als we getrouwd zijn, natuurlijk wel. Mijn bedoeling is dat we hier eerst genoeg geld verdienen, en daarna zetten we daar wat op. Ik weet heus wel dat de eerste generatie gastarbeiders daar ook van droomde en dat die droom nooit is uitgekomen. Maar mijn situatie is heel anders. Ik ben Fransman, ik ken hier de weg. En onze kinderen zullen daar worden geboren. Dat is het verschil.

,,Tunesië is een veel leuker land dan Frankrijk. Mensen helpen elkaar. Als je een huis bouwt, dan zorgen de buren voor je. Ze maken het eten klaar en je mag gebruikmaken van hun gas en licht, geen probleem. Hun koelkast is de jouwe. In het westen leven mensen alleen voor zichzelf. En Frankrijk is helemaal een kil rotland. Racistisch ook. Je kunt doodvallen en ze stappen gewoon over je heen. Geld en seks – dat is het enige waar Fransen aan denken. Walgelijk gewoon. Ik wil niet dat mijn kinderen in zo'n omgeving opgroeien.''