Wolf in schaapskleren

Status, aanzien en prestige, drie hoogst belangrijke en nauw verwante zaken die te verwerven zijn door de aanschaf van een voor die doeleinden geschikte automobiel. De meeste merken hebben er een totaal gebrek aan, andere doen hun uiterste best om er wat van binnen te halen en er is een select groepje dat er wereldwijd een overvloed van heeft. BMW is zo'n merk dat er van overloopt: kwaliteit en agressiviteit zijn de handelsmerken van dit zeer succesvolle premium brand uit Beieren. Dat is niet altijd zo geweest. Na een herstart, na de Tweede Wereldoorlog, dreigde het familiebedrijf in 1959 zelfs te worden overgenomen door de toenmalige én huidige aartsrivaal Mercedes-Benz. In het begin van de jaren zestig vond het bedrijf eindelijk zijn draai met de 1500-serie, een met een vierkant koetswerk en van een pittige en betrouwbare motor voorziene achterwielaandrijver die succesvol en trendzettend was in de middenklasse en als opmaat diende voor de daaropvolgende modellen in het duurdere marktsegment.

Al weer decennia lang heeft de Bayrische Motoren Werke AG geen model meer losgelaten in de overvolle vijver van de lucratieve middenklasse – afgezien van de afgeknotte en weinig succesvolle variant op de 3-serie met de naam Compact. Binnenkort komt daarin verandering in de vorm van de 1-serie. Bij de landelijke introductie voor dealers en genodigden viel er een ongemakkelijke stilte na het wegtrekken van het gordijn: wat werd men in godsnaam geacht er van te vinden? En ook nu roept het model geen eensluidende reacties op. De een vindt de voorkant fraai en de rest maar zozo, de ander de achterkant saai, de zijpanelen raar en de voorkant maar doodgewoon. Een onevenwichtig geheel is over het algemeen het hardvochtige eindoordeel. Maar ja, het is een BMW en daarom zal-ie wel verkopen, toch?

Het door omstanders bekritiseerde koetswerk is ontworpen door hetzelfde team dat het wegennet laatstelijk voorzag van onder andere de controversiële 5- en 7-series. Hun door de raad van commissarissen goedgekeurde ideeën over hoe de BMW's van de komende generaties er dienen uit te zien, zijn ook nu weer in volle hevigheid in de 1-serie terug te vinden. Het van scherpe hoeken en lijnen voorziene en naar binnen en naar buiten buitelende plaatwerk is een natte droom voor elke rechtgeaarde plaatwerker. De karakteristieke poezenkop met de stompe neus heeft ook nu weer een plaatsje aan de voorzijde gevonden. Schuin van achteren oogt de wagen werkelijk subliem en doet daarbij zeer sterk denken aan de roemruchte M-coupé, de bestelwagenversie van de Z3 roadster. Die M-coupé is trouwens de enige BMW van de afgelopen vijftien jaar die het tot de begeerde status van verzamelobject zal brengen.

Zijn de interieurs van de voornamelijk Duitse concurrentie ruimhartig voorzien van glas, en roepen ze dientengevolge de sfeer op van een moderne doorzonwoning, de BMW 1 zet in met dé trend van de zeventiger jaren, de leefkuil. De taille van het koetswerk is opgetrokken tot op schouderhoogte, de voor- en zijruitjes zijn minimaal van formaat en door het gebruik van sobere bekledingsmaterialen genereert het interieur de forse hoeveelheden gezelligheid en warmte van destijds. Minimaal is ook de zitruimte op de achterbank, het dashboard is simpel van opzet, te simpel zelfs, want waar zijn toch de meters voor olie- en watertemperatuur gebleven? En ja hoor, ook in de 1 heeft het inmiddels beruchte IDrive-systeem zich schielijk weer een plaatsje weten te bemachtigen. Gelukkig is het éénknops multifunctionele aansturingssysteem optioneel, zodat u hem ditmaal niet permanent onderdak behoeft te verschaffen. De menukaart met opties heeft trouwens de lengte én de tarieven van een driesterrenrestaurant.

Rijden in deze auto is een openbaring. Als enige in zijn klasse is de 1 voorzien van aandrijving op de achterwielen, zoals trouwens alle BMW's. Dat is duurder om te produceren en de middentunnel, waaronder zich de aandrijfas bevindt, neemt nogal wat binnenruimte in beslag. Maar sturen én aandrijven op de voorwielen blijft hoe dan ook een tweede keuze, en die moet bij sterkere motoren worden gemaskeerd met het aanbrengen van allerlei elektronische hulpmiddelen. Die de dierbare klant wordt geacht te betalen.

Duwen dus in plaats van het gebruikelijke trekken, en dat geeft de BMW 1 een uitmuntend weg- en stuurgedrag. Binnen de wettelijk toegestane snelheden stuurt de wagen met ongekende precisie, het chassis rolt daarbij amper om de lengteas. De wat lagere zit dan gebruikelijk in de kleine maar goed gevormde stoelen past bij deze pure vorm van autorijden. Of deze BMW een serieuze concurrent is voor de producten van andere, voornamelijk Duitse fabrikanten? Welnee, de 1 vormt een klasse op zichzelf.