The Netherlands!

Misschien is president Bush wel zó weinig populair in Nederland dat ik de enige Nederlander was die vanmorgen om vier uur uit zijn bed stapte (beter: rolde) om hem op CNN de Republikeinse Conventie te zien toespreken. Was het de moeite waard?

In alle opzichten.

Als een gelouterd man stapte (beter: stortte) ik ruim een uur later terug in mijn bed. Allerlei stoere slogans zoemden door mijn hoofd.

Nothing will hold us back.

We will extend the frontiers of freedom.

We will leave no child behind.

We are on our path to the future and we are not turning back.

Freedom is on the march.

America and the world are safer.

Ik kan niet voorzien of George Dubbeljoe Bush een betere president zal zijn dan John Kerry, maar ik weet wel dat hij betere tekstschrijvers heeft. Geef hun een tot op de draad versleten cliché, en zij poetsen het op tot een patriottische oneliner die de tranen uit je ogen wringt.

Ik zag sommige toehoorders echt ouderwets snikken. De enige die het gemakkelijk droog hield, was vice-president Dick Cheney. Je zag hem met die scheve maffiagrijns denken: als je doodgeschoten wordt, George, neem ik het lekker van je over.

Wij kunnen in Nederland wel neerbuigend doen over Bush, maar kan iemand zich zulke taferelen voorstellen bij een toespraak van, en nu noem ik toch niet de minste, J.P. Balkenende?

Bush is ook een veel betere lezer van leespanelen dan zijn tegenstander John Kerry. Misschien is hij als zittend president daarin nog wel het meest gegroeid. Het valt je soms niet eens meer op dát hij leest. Soepel zwenkt dat Perry Como-hoofdje op zijn romp, zonder ook maar een moment de korte, ongedwongen glimlach te verwaarlozen.

De tv-regie in de Madison Square Garden, dat moet ook gezegd, was meesterlijk.

Bush stond op een verhoging tussen het publiek. Het gevolg was dat de toehoorders op de vloer naar hem moesten opkijken, wat de suggestie van aanbidding nog versterkte. Verder werd elk moment weggezuiverd dat als een zwakte kon worden uitgelegd. Op zeker moment zagen we Bush heel even zijn rechterhand naar beneden brengen. Wilde hij iets naar zijn adviseurs gebaren, of stond zijn gulp open?

Niets van dat alles. Hij tastte naar een glaasje water. Maar of hij daadwerkelijk gedronken heeft om zijn droge keel te smeren, zullen we nooit weten. De camera's lieten hem terstond los om door de zaal te zwerven.

Wat mij vooral in Bush beviel, was het feit dat hij Nederland expliciet in zijn toespraak noemde. Ik denk niet dat dat ooit eerder in zo'n toespraak is gebeurd. Hij noemde ons bij de landen die de VS in Irak militair steunen. Hij noemde ze niet allemaal bij naam, maar ons wél. The Netherlands!

En dan te beseffen dat er vermoedelijk maar één Nederlander was die dat op dát moment hoorde. Zo horen historische momenten eigenlijk niet behandeld te worden.