Kinderterreur

Het Jeugdjournaal schakelt over naar Beslan, Noord-Ossetië. We horen gehuil. Een gewapende kleerkast klemt een baby tegen zijn borst. Als hij achterin een BMW wil stappen, schiet een vrouw voor hem langs. Ze draagt een poedelnaakte peuter aan zijn oksels voor zich uit en duikt weg op de achterbank.

Ik was blij dat de kinderen niet meekeken. Wat antwoord je op de vraag `waarom is dat kindje bloot?' Moesten de gijzelaars gisteren naakt over straat toen de Tsje-tsjeense gijzelnemers hen overdroegen aan de Russen? Was dat een manier om uit te sluiten dat ze behangen waren met explosieven? Of was de peuter `gewoon' even onder de douche geweest?

De commentaarstem vertelt dat ,,er nu 26 kinderen vrij zijn. Er waren zelfs baby's bij. Voor hen is de nachtmerrie voorbij.'' Over de naakte peuter geen woord – de 273.000 kijkers moeten het waarom daarvan straks maar in hun bed bedenken.

Toch raar dat drieënhalf uur later het grote-mensenjournaal juist dat beeld eruit heeft geknipt.

Gekken regeren de wereld en dat moeten kinderen zien, vinden ze bij het Jeugdjournaal. Dus knalde de redactie er gisteren keihard in. Met beelden van huilende moeders en familieleden, optrekkende tanks, bewapende soldaten en met niet-noodzakelijke shots van de Al-Jaziravideo bij een item over de Franse hoofddoek – het beeld met drie terroristen (,,dat zijn gewapende mannen en vrouwen'').

Het waren exact dezelfde beelden die de grote-mensenjournaals gisteravond ook lieten zien. Terrorisme, moet de redactie hebben gedacht, daar heb je nou eenmaal geen Sesamstraatbeelden van.

Presentatrice Milouska Meulens had drie onderwerpen in petto. De gijzeling: ,,We hebben een beetje goed nieuws over de gegijzelde kinderen'' en daar renden Franse schoolmeisjes door het beeld. Oeps, foute band. Milouska schakelde snel over naar onderwerp nummer 2.,,De Fransen gaan voor het eerst zonder hoofddoek naar school'' en we zagen de kleerkast met de huilende baby lopen. Milouska laat haar schouders hangen: ,,En we laten je ook nog zien dat je kunt leren hoe je in de brugklas niet gepest wordt.''

De onderwerpkeuze was wat mij betreft een typisch geval van overdosis. School is eng als je het Jeugdjournaal van gisteren mag geloven, zeker voor zes-, zeven- en achtjarigen die zijn blijven hangen na Klokhuis en niet weten dat Rusland en Parijs verder weg zijn dan een uur rijden. Er kunnen op school gewapende mannen en vrouwen binnenkomen die je gevangen nemen. Je mag niet meer zelf weten wat je aantrekt. En een beetje brugklasser houdt een strategie achter de hand voor als hij gepest wordt.

Ik weet het weerwoord van eindredacteur Ronald Bartlema van het Jeugdjournaal. Dominant nieuws, zei hij op 10 maart in deze krant, brengen we sowieso. Oké, maar waarom dan niet zorgvuldiger en geserreerder gemonteerd? En waarom dat tijdloze, niet-dominante pest-item niet vervangen door iets anders?

Er waren leuke kortjes van olympisch zwemkampioene Inge de Bruijn, die het zwembad in haar woonplaats Barendrecht naar haar vernoemd kreeg. Er kwamen snelle beelden voorbij van een museumbus die kinderen overal vandaan naar het Van Gogh Museum reed. En als het dan per se dominant en gewichtig wereldnieuws moet zijn, waren er beelden van de Republikeinse Conventie in New York, angstaanjagend (Zell Miller) en vrolijk (zingende congresleden). Daar deden de journaals op RTL en NOS ook hun voordeel mee.

Overigens was er door de redactie over de begeleidende teksten wél goed nagedacht. De informatie was gedoseerd en werd verteld in duidelijke Jip-en-Janneketaal. Zo ontbrak het aantal doden in het item over de Tsjetsjenen. En anders dan de volwassenenjournaals liep het Jeugdjournaal ook niet vooruit op de kans dat de gijzeling eindigt in een bloedbad door gewelddadig ingrepen van Poetin en zijn mannen.

Maar toch: woorden zijn machtig, beelden meedogenloos.

Bij mij gaat de tv vanaf vandaag gewoon weer lekker vaak uit.

Dit is de laatste bijdrage over televisie van verslaggever Wubby Luyendijk.

    • Wubby Luyendijk