De moraal kent haar dode hoeken

BARCELONA. In de lounge van het Ritz wachtte ik op een man die over zichzelf had beweerd dat ik hem niet zou kunnen missen, vanwege zijn bruine, krullende haar. Hij was nu een uur te laat.

De fles mineraalwater was leeg, maar het bedienend personeel was discreet op deze hete dag.

Verderop zat een Nederlands stel, hij droeg een korte, rode broek en staarde naar het plafond. Er was iets met het plafond. Overal wacht men op contact, sommigen maken er hun levenswerk van.

Ik stond op om te kijken of de man met bruin, krullend haar per ongeluk ergens anders was gaan zitten, ik had geen telefoonnummer, alleen een bevestiging per e-mail.

De hoge olieprijs zou de economie niet in gevaar brengen. Ik had de krant drie keer gelezen, mijn handen waren zwart. Het zweet.

De kruier had bruin, krullend haar. Werkeloos stond hij naast de draaideur. In Gantenbein schrijft Max Frisch: ,,Een man heeft een ervaring opgedaan, nu zoekt hij het verhaal van zijn ervaring...''

Het kan ook omgekeerd. Een man heeft een verhaal, nu zoekt hij de ervaring bij dat verhaal.

De kruier glimlachte. Anderhalf uur geleden had ik hem vijf euro in de hand gedrukt. Ik deel geld uit, omdat ik vrees dat ik niets anders uit te delen heb.

Toen ik me weer in de net niet comfortabele sofa had laten zakken, stond hij voor me. Een broek met allemaal zakken, een T-shirt, en inderdaad: bruin, krullend haar.

,,Ik zat in het Ritz-Carlton'', zei hij.

Ik moet hem verdwaasd hebben aangekeken, want hij vroeg ,,jij bent toch Arnon?''

Aan een jongen op het strand die drenkelingen moet redden, deed hij me denken. De zorgeloosheid die hij uitstraalde maakte de mens ongemakkelijk. Maar ik houd van het ongemak.

,,Ik wist niet dat er ook een Ritz-Carlton was'', zei ik.

Daarop draaide hij zich om, en zei: ,,Ik geloof dat ik me om mijn koffer moet bekommeren. Anders wordt die gestolen.''

Hij liep in de richting van de receptie, en ik ging achter hem aan. ,,Heb jij een koffer bij je?'' vroeg ik. Ongemak resulteert in overbodige vragen.

,,Ik kom van ons buitenhuis'', zei hij. ,,Ik ben speciaal voor jou teruggereden naar de stad. In augustus ben ik nooit in de stad.''

Augustus, natuurlijk, niemand was in augustus in de stad.

Zijn koffer was geen koffer, maar een weekendtas. De kruier had hem al in zijn hand. ,,Zal ik hem op uw kamer zetten, meneer Grunberg?'' vroeg hij. ,,603 is het niet?''

,,We houden hem nog even bij ons'', zei ik en ik pakte de tas uit de handen van de kruier. Hij was zwaar. ,,Wat zit erin?'' vroeg ik.

,,Een lijk'', zei de jongen en hij lachte hard om zijn eigen humor.

We sleepten de tas samen naar mijn tafel waar mijn krant op ons wachtte.

,,Soms stel ik me voor dat iemand de geschiedenis van mijn ervaring heeft'', schrijft Max Frisch.

Ik ontfutsel mensen ervaringen, eerst ontdooi ik ze, dan begint het ontfutselen, dan laat ik ze achter. Of zij mij. Als ze snel genoeg zijn.

,,Wil je iets drinken?'' vroeg ik.

,,Een campari-jus.''

Dat dat nog gedronken werd.

,,Je moet Rico tegen me zeggen.''

,,Je heet toch Louis?''

,,Iedereen noemt me Rico.'' Toen haalde hij een foto uit een van de vele zakken die zijn broek rijk was.

,,Wie zijn dit?'' vroeg ik.

,,Mijn jeep'', zei hij.

,,Ah'', zei ik. ,,Je jeep.'' En ik tilde de foto op.

,,Is nog van het Amerikaanse leger geweest. Hij staat hier voor de deur.''

,,Oh.''

,,Als je wilt kunnen we zo een ritje maken.''

De campari-jus werd gebracht.

,,Dat lijkt me een goed plan. Een ritje.''

,,Proost'', zei hij, en hij nam een gretige slok. De foto van de jeep werd opgeborgen.

,,Rico'', zei ik. Het leek met het beste eerlijk te zijn. ,,Ik zoek ervaringen.''

Hij schudde zijn hoofd begrijpend heen en weer. Alsof iedereen die zocht.

,,Ik neem je om te beginnen mee naar een beroemd restaurant, en dan gaan we het nachtleven in.'' Hij keek naar zijn tas. ,,Zal ik die zolang even op je kamer zetten?''

We namen de lift naar de zesde verdieping. Ik stelde me voor dat er een bom in zijn tas zat. Zo simpel was het. Ze noemen me Rico.

Ik opende de deur van mijn kamer en liet hem voorgaan. Op een tafel stonden vier bonbons en een fles wijn, een kleine attentie van de directie.

,,Wat een kamer'', zei Rico. ,,Jezus.'' Hij liep rond, opende de deur naar de badkamer, ging terug naar het woongedeelte.

,,Je hebt twee badkamers'', zei hij. ,,Hier kunnen vijf man slapen.''

,,Ze hadden alleen nog een junior-suite. Wil je misschien een bonbon?''

Ik hield het doosje omhoog. Hij boog zich over de chocolade en aan zijn huid kon ik zien hoe jong hij was. Een scholier nog, een stoere scholier dat wel, eentje met een jeep. Tegelijkertijd merkte ik hoe oud ik was geworden. Een zelf gezochte en gecreëerde ouderdom, die van junior-suites en vijf euro-biljetten die onopvallend in handen van kruiers verdwijnen.

,,Ik neem de witte'', zei hij. ,,Is dat goed?''

Ik knikte.

Een witte bonbon verdween in zijn mond. ,,Doet de airconditioning het niet?''

,,Ik kan even bellen'', zei ik.

Hij ging op het bed zitten. De sprei lag er nog op. ,,Zacht'', zei hij. ,,Is het voor jou niet te zacht?''

,,Ik heb er nog niet op gelegen.''

Hij veegde zijn handen af aan zijn broek. ,,Oké'', zei hij. ,,We gaan.''

In de jeep begreep ik dat ik de foute kleding aan had voor deze ervaring.

,,We eten hier niet vroeg'', zei Rico. ,,Ik laat je eerst nog de haven zien.''

De schemering bracht geen verkoeling. Mijn zomerpak maakte me kleverig.

,,Heb je lang voor deze jeep moeten sparen?'' vroeg ik.

,,Niet lang.''

Ik concentreerde me op zijn huid, zijn mond, de zonnebril die aan zijn poloshirt hing.

,,Het is een beetje toeristisch hier'', zei hij. ,,Maar dat is toch wat je bent? Uiteindelijk?''

Weer knikte ik.

Hij koos een terras uit. Achter ons zat een groep Nederlanders, half ontbloot. Hun dialect verstond ik slecht. Het verdwijnen van de schaamte is een probleem.

,,Wat wil je precies zien?'' vroeg hij en roerde met een stokje door zijn tweede campari-jus van deze avond. ,,Wat verwacht je van me?''

Twee agenten liepen langs ons terras. Een oudere man met een baard begon te rennen. De agenten drukten hem tegen een muur. Naar mijn idee langer dan noodzakelijk.

,,Een dief'', zei Rico.

,,Een naar gezicht'', zei ik.

,,Een dief'', herhaalde Rico. ,,Wil je nachtclubs zien?''

,,Ik ben niet zo'n danser.''

De man met de baard werd haastig afgevoerd, een illusie mocht niet worden verstoord.

Niet vanwege onze briljante geest willen we worden gewild, niet vanwege onze opmerkelijke aforismen, maar uitsluitend vanwege ons lichaam. Men zou er eerlijk over moeten zijn, men zou met een weemoedige blik moeten zeggen: ik zit hier uitsluitend vanwege je lichaam, de rest heb ik zelf.

,,Wat glimmen je nagels.''

,,Ik lak ze'', zei ik. ,,Of beter gezegd, ik laat ze lakken.''

Net als een achteruitkijkspiegel kent de moraal haar dode hoeken. Ik ben een groot liefhebber van de moraal, en haar dode hoeken.

,,Je ouders'', zei ik, ,,je schreef dat ze buiten de stad wonen, in de heuvels.''

Hij knikte gedachteloos. De groep Nederlanders stond op. Het vlees van sommige mensen is een probleem waarvoor een humane oplossing zou moeten worden gevonden.

Misschien had hij zijn ouders vermoord, lagen ze weg te rotten in de tuin achter hun huis, en maakte hij nu langzaam hun geld op. Aan vrienden en bekenden had hij verteld dat ze een paar maanden naar China waren, voor zaken. Zijn mond was mooi.

,,Laten we gaan rijden'', zei hij. ,,Ik hoop dat je van vis houdt.''

    • Arnon Grunberg