Reeks losse sketches van Cherkaoui

De gesluierde moslima staat à la Jeannne d'Arc op de brandstapel. Slachtoffers bestaan bij de gratie van degenen die de baas willen spelen, zegt ze. In de nieuwe dansvoorstelling Tempus Fugit van Sidi Larbi Cherkaoui herrijst de gesluierde vrouw uit de as, maar ze kan vervolgens slechts spreken met een mondharmonica in haar mond. Ze gehoorzaamt de mannen, al doet ze nog pogingen als verleidelijke schone op de been te blijven.

De gesluierde vrouw is een van de weinige politieke thema's van de choreograaf die met zijn debuutvoorstelling Rien de Rien (2000) en met Foi (2002) meteen de eredivisie van de theaterdans haalde. Cherkaoui, geboren Antwerpenaar met een Marokkaanse vader, liet in die veelvuldig bekroonde stukken van het Gentse Les Ballets C. de la B. zien dat hij veel geleerd had van zijn eclectische leermeester Alain Platel, maar een eigen geluid had hij zeker. Verstilde poëzie, uitputtingsdans, ijle polyfone muziek en hiphop vonden elkaar in surrealistische, geëngageerde producties. Je hoopt natuurlijk voor de derde keer te worden ondergedompeld in Cherkaoui's fijnzinnig universum, maar Tempus Fugit is van een iets andere orde.

De vliedende tijd is het thema, en de tijd vliedt bij Cherkaoui in cirkels. Een begin en een eind lijkt er niet te zijn, de voorstelling leidt in vorm en inhoud niet echt ergens naartoe. Als in de tollende dans van de derwisjen draaien de tien dansers om de palen die als bomen/ tralies het toneelbeeld bepalen. Ze klimmen er ook op adembenemende wijze in en zingen een deuntje polyfone muziek mee. Tussen de zwier- en klimscènes in, doet ieder van de acteurs/dansers wel een sketch. De een vertolkt een rockster, een groepje doet een boerenheupdans, de zelf meedansende Larbi Cherkaoui persifleert het fenomeen Riverdance, een dikke dame zingt een Corsicaans lied. Hier en daar klinkt atypische Arabische muziek – live uitgevoerd en gecomponeerd door Najib Cherradi.

De sketches vormen een revue die niet uitblinkt in samenhangendheid. Tempus Fugit heeft maar een klein beetje met `vliedende tijd' te maken – als er al een thema te destilleren valt is het interculturaliteit. De dansers zijn weliswaar indrukwekkend (al zingen ze vals), maar de bonte verzameling gaat uiteindelijk toch kabbelen. Het ontbreekt Tempus Fugit aan focus en paradoxaal genoeg aan energieke contrapunten in de tijd. Het lijkt erop dat van Cherkaoui alles wat de dansers bij elkaar improviseerden aan herinneringen en invallen, het podium op mocht. Dat is geinig en gezellig. Wat mist is echter de nuance, visie en gedrevenheid van Cherkaoui's vorige voorstellingen. Gelukkig gaat de tijd vanzelf voorbij en zal hij zeker nog meer producties maken.

Voorstelling: Tempus Fugit, door Les Ballets C. de la B. Regie/choreografie : Sidi Larbi Cherkaoui. Muziek : Weshm (Najib Cherradi). Gezien 30/8 Schouwburg Utrecht. Aldaar vanavond. 19 en 20/9 Amsterdam, Stadsschouwburg. Inl: 030- 2302023 of www.fransbrood.com.