Moslima

Op zaterdag 21 augustus stond er een bekeringsverhaal over mij in de krant. Tot mijn spijt kwam mijn intentie in dit verhaal niet goed over. Het was veeleer de intentie van de schrijver, die overigens een kennis van me is, die op mij overkwam. Iemands leven beoordelen en verklaren wanneer deze nog in leven is lijkt mij een riskante onderneming, een onmogelijke taak. Voor mijn bekering was het namelijk niet belangrijk dat ik problemen met een overspannen en overwerkte vader kreeg die elke dag 12 uur zware arbeid verrichtte. Mijn vader is een uitzonderlijk man en hij heeft bijgedragen aan de vrouw die ik nu ben. En doorgaans kan ik daar trots op zijn. Hij was er ook niet de oorzaak van dat ik nog niet ben afgestudeerd. Ik was een dromerig, avontuurlijk kind dat niet van opgelegd studeren hield. Er zijn een hoop mensen met een moeilijker achtergrond die toch zijn afgestudeerd.

Daar komt nog bij dat een moslim nooit zomaar het verleden mag oprakelen van een ander omdat zijn broeder of zuster de gelegenheid moet krijgen in zijn of haar islam te groeien. Het waren ook niet mijn zogenaamd wilde jaren waarin ik een paar vriendjes heb gehad waar ik toen en ook nu nog liefdevolle herinneringen aan heb. Mijn vader is niet anti-Israël. Het is veel genuanceerder. Hij is voor een oplossing waarbij geen slachtoffers meer vallen onder de huidige generatie mensen die op dat stukje aarde zijn geboren. Mijn vader is ook heel erg kritisch naar zijn eigen volk toe. De toon van het artikel was emotioneel en gevoelig. Terwijl mijn uiteindelijk bekering er een van ratio is geweest. Mijn emoties hebben een realistische kijk op deze wereld juist voor lange tijd overschaduwd. Ik wilde de lezer er juist toe bewegen om op een rationele manier de werkelijkheid aan een onderzoek te onderwerpen. En te zien dat een moslim niet altijd onderdrukt is en daarom maar voor de islam kiest. Ik persoonlijk heb voor de islam gekozen omdat ik geloof. En omdat, wanneer ik de voorgeschreven regels volg en deze vooral ook toepas, de islam in elk opzicht een beter mens van mij maakt en ook goed zouden kunnen zijn voor deze samenleving. Als deze generatie moslims de kans zou krijgen om hun islam te beleven in deze kritische, open en vrije samenleving, zou de islam werkelijk de kans kunnen krijgen om weer te worden zoals hij bedoeld is. Er was een tijd dat ik er trots op was dat ik Nederland woonde. Nederland, dat iedereen de vrijheid gaf om te zijn wie ze wilden zijn. Nu ben ik bang dat daar niets meer van over blijft. Klakkeloos aannemen wat er om je heen gebeurt is een groot gevaar voor deze samenleving. Als we niet uitkijken, glijdt de samenleving steeds verder af naar geweld en manipulatie door een ieder die van onze gevoelens misbruik wenst te maken. Toets deze gevoelens aan de werkelijkheid in plaats van ze blindelings te volgen. En laten we als mensen van elkaar leren in elk opzicht.