Hockeyers berusten in terechte nederlaag

Het contrast met een dag eerder was groot. Vervloekten de hockeysters zichzelf na het missen van de gouden medaille, hun mannelijke collega's berustten gisteren in de, zo bleek al snel, onvermijdelijke nederlaag tegen Australië, die uiteindelijk pas in de verlenging tot stand kwam: 1-2. ,,We zijn gewogen en te licht bevonden'', oordeelde doelman en uitblinker Guus Vogels, nadat de Nederlandse hockeyploeg na acht jaar afstand had moeten doen van de olympisch titel.

Daarmee was niets teveel gezegd. Terecht ging de eindoverwinning in het olympisch toernooi naar het land dat sinds de wereldtitel van 1986 (Londen) met lege handen stond, en sindsdien naam maakte als chokers. Wat de immer energieke Australiërs ook deden of probeerden, zodra zij in een finale stonden, gingen ze steevast ten onder aan de spanning.

Maar gisteren, op het winderige Helleniko-complex van Athene, kregen de zenuwen geen vat op de onstuimige ploeg van bondscoach Barry Dancer. Vier dagen nadat het onderlinge groepsduel een 2-1 overwinning voor Nederland was geëindigd, viel de vice-wereldkampioen in de eerste helft gedoseerd aan, om na de onderbreking bij een 1-0 achterstand alle remmen los te gooien. ,,Na rust gaven de Australiërs gas en waren we gezien'', besefte de na 308 interlands afzwaaiende routinier Erik Jazet.

Dat het desondanks nog op een verlenging aankwam, na de vlotte gelijkmaker na rust van Travis Brooks, was te danken aan doelman Vogels. Hij hield de ploeg op de been, nadat zijn HGC-clubgenoot Ronald Brouwer de score in de 29ste minuut had geopend na een fraaie slalom dwars door de Australische defensie. Pas in de slotminuut van de eerste helft van de verlenging, toen Australië aan mocht leggen voor de zevende strafcorner van de avond, moest Vogels capituleren. Een ziedend schot van uitblinker Jamie Dwyer, komend seizoen in dienst van Bloemendaal, was hem te machtig.

Eerder op de avond legde Duitsland beslag op de bronzen medaille door, in een herhaling van de EK-finale van vorig najaar, eveneens in de extra-tijd af te rekenen met het moegestreden Spanje: 4-3.

Australië's eindoverwinning was ook een zege voor het mondiale hockey, de sport die al zo lang worstelt met het imago van `een korfbalsport': slechts een handjevol landen dat serieus meedoet om de prijzen. Een derde opeenvolgende titel voor Nederland was de geloofwaardigheid van de sport met bal en stick dan ook niet ten goede gekomen.

Breekpunt in de wedstrijd was het uitvallen, vlak na rust, van sterspeler Teun de Nooijer wegens een knieblessure. Ineens bleek hoe kwetsbaar de ploeg is zonder het creatieve brein van Bloemendaal. Niemand stond op om het elftal bij de hand te nemen, zoals vier jaar geleden Stephan Veen deed in Sydney. ,,Maar niemand, afgezien van Guus, haalde zijn niveau vandaag en daarom was het snel over en uit'', constateerde verdediger Sander van der Weide.

De huidige selectie ontbeert simpelweg de kwaliteit en de bravoure om de tegenstander met de rug tegen de muur te (durven) zetten. Bondscoach Terry Walsh, die gisteren na 35 duels afzwaaide als tussenpaus, besefte dat als geen ander en hees zijn ploeg in een defensief korset. Vogels: ,,We missen de ervaring die we in Atlanta en in Sydney wel hadden, en dus moesten we hier roeien met de riemen die we hadden.''

Het was dan ook een klein wonder dat de selectie überhaupt tot de finale wist door te dringen, nadat de ploeg in de voorronde al spitsroeden had moeten lopen. Alleen door afbreuk te doen aan de aanvallende en dominante huisstijl wist Nederland in Athene het hoofd boven water te houden. ,,We speelden hier dan misschien niet sprankelend, we speelden het gegeven de omstandigheden met die hitte en dat hobbelveld wel slim'', meende Vogels.

Volgens de doelman bewees het olympisch toernooi ook dat de `Bende van Zes' (Lomans, Vogels, Geeris, Delmee, Van der Weide en Jazet) er vorig najaar verstandig aan had gedaan de aanval in te zetten op de in hun ogen incapabele bondscoach Joost Bellaart. ,,Als we dat niet hadden gedaan, hadden we hier nu niet gestaan.''

Vogels' gedachten gingen dan ook ook uit naar zijn twee strijdmakkers, die de schifting om dubieuze redenen niet hadden doorstaan: strafcornerspecialist Bram Lomans en breekijzer Piet-Hein Geeris. ,,Ook zij hebben bijgedragen aan deze zilveren medaille, maar helaas ontvangen ze daarvoor niet de beloning.''

Wie Walsh opvolgt, is nog niet bekend. Roelant Oltmans, de berekenende coach die Nederland in de jaren negentig één wereldtitel en één olympische titel bezorgde, is een van de kandidaten. Ook vrouwenbondscoach Marc Lammers is een optie. Na de voor een coach gebruikelijke periode van vier jaar is, zo bleek donderdag, zijn magie uitgewerkt bij de vrouwen.

Walsh was gisteren niet de enige die afscheid nam. Drie spelers van de huidige selectie (gemiddelde leeftijd 27 jaar) keren na het najaarsreces niet meer terug voor de voorbereidingen op het toernooi om de Champions Trophy: verdediger Jazet (33), aanvoerder Jeroen Delmee (31) en herintreder Marten Eikelboom (30). Wat overblijft is een ploeg, die zal blijven teren op de geniale ingevingen van De Nooijer, en die moet hopen dat de progressie van Floris Evers zich doorzet.