Zebraman

Van de Japanse veelfilmer Miike Takashi heeft Nederland tot nog toe vooral de gruwelijke kant gezien. Audition en Ichi the Killer waren films die je alleen door je vingers heen kon aanzien. Zebraman is niets van dat alles. Er is weliswaar ook absurd geweld in deze film, maar dat is allemaal van een vermakelijke onschuld. Zebraman is een superheld in streepjespak die in de jaren zeventig een eigen tv-serie had in Japan. De televisie-serie is gestopt en sindsdien droomt de sullige leraar Shinichi van zijn held, terwijl hij een eigen zebrapak naait. In een tot in het onzinnige uitvergrote plot bevecht hij krabbenmannen en groene klodders om Japan te redden voordat de VS het van de kaart veegt met een neutronenbom.

Simpele grapjes zijn het die Takashi met het genre maakt. Hebben wij Superman ooit achter de naaimachine zien zitten om zijn pak te maken? (Nee, dat doet zijn stiefmoeder.) Zeult Spider-Man rond met een enorme vakantietas waar zijn spullen in zitten? (Nee, het spinnenpak zit als een tweede huid onder zijn kleren.)

Kern van de film zijn de fragmenten uit de `originele' tv-serie die Takashi als een perfecte pastiche heeft gefilmd en gemonteerd. Maar ook de beelden van Tokio in 2010 – niet te onderscheiden van nu – hebben een grote aantrekkingskracht. Het contrast tussen het normale, soms nadrukkelijk traditionele, Japanse leven en de absurde aliens die zich van de stad meester willen maken, is spannend, geestig en mooi.

Zebraman. Regie: Miike Takashi. Met: Show Aikawa, Kyoko Suzuki, Atsuro Watabe. Filmmuseum Cinerama, A'dam; Lantaren/ Venster, R'dam; Lux, Nijmegen; 't Hoogt Utrecht.