Van Grunsven-Salinero gouden combinatie

Bij de prijsuitreiking in Markopoulo richtte Anky van Grunsven haar ogen ten hemel. Ze droeg haar gouden medaille aan haar overleden vader op.

Anky van Grunsven flikte het hem weer. Na in de Grand Prix een behoorlijke achterstand te hebben opgelopen zette zij, gelijk haar fietsende streekgenote Leontien van Moorsel, de achtervolging in tijdens de spécial. En in de kür ging ze niet alleen over de score van Ulla Salzgeber heen, ze zette de Duitse ook meteen op een onoverbrugbare achterstand. Nooit eerder won een ruiter of amazone twee olympische gouden individuele medailles in de dressuur met twee verschillende paarden. En nooit eerder wist een olympische dressuurruiter met zo'n jong paard, tien jaar pas, de meest prestigieuze wedstrijd op haar naam te schrijven.

Nadat Van Grunsven haar rit had gereden meed ze de media. Ze verwerkte haar emoties alleen, want ze wist eigenlijk al dat zij had gewonnen, maar kom daar maar eens voor uit in een sport die door juryleden wordt beheerst. Halverwege de rit voelde Van Grunsven zelf dat het goed zat. Dat was goed te zien, omdat haar gezicht ontspande en de bekende lach doorbrak. Daardoor kwam er meer ontspanning in de proef, waardoor Gestion Salinero ook nog meer ging ontspannen en de exercities nog smakelijker werden uitgevoerd. Vanaf het moment dat ze de proef beëindigde, wist zij dat ze had gewonnen.

Bij het verlaten van de piste kwamen de tranen, want toen volgde de eerste keiharde confrontatie met haar overleden vader. Hij zou haar feilloos hebben weten te vertellen dat de eerste galopwissel niet helemaal uit de verf was gekomen. Vader Wim overleed een week nadat zij de wereldbekerfinale in Düsseldorf eerder dit jaar had gewonnen. ,,Mijn vader was mijn klankbord. Hij wist me altijd te motiveren, maar ook weer met beide benen op de grond te zetten na een succes'', zei Van Grunsven kortgeleden over haar vader.

Van Grunsven en Salinero bleven stappen in de losrijpiste en bleven wachten of de jury het gevoel van `Anky' deelde. Toen dat zo bleek te zijn, kwamen de ontlading, de tranen en de emotie. Op het podium richtte de gouden medaillewinnares de ogen ten hemel, alsof ze dacht: Pappa, we hebben het weer gedaan, we hebben goud.

,,Het gaat er op lijken dat we na het tijdperk Stückelberger, Upphoff en Werth nu het tijdperk Van Grunsven gaan beleven'', zei Francis Verbeek, die tijdens de dressuur jureerde. Zij doelde daarmee op het feit dat de jeugdige combinatie de komende jaren wel eens onverslaanbaar kan zijn. Mits ruiter en paard gezond blijven, uiteraard. Verbeek: ,,Wat zou ik graag hebben willen voelen, toen ik nog op een paard zat, wat Van Grunsven voelt wanneer zij op een paard zit.'' Voor Verbeek zijn er geen woorden voor wat zij had gezien. ,,Het meest verbazingwekkende vond ik dat gedurende de gehele rit muziek en beweging exact klopten'', aldus het jurylid, die voor het beschrijven van de rit alleen maar in superlatieven kon vervallen.

Ook bondscoach Bert Rutten was kort en krachtig in zijn commentaar: ,,In één woord super.'' Rutten wees er vervolgens meteen op dat de gouden medaille van Athene eigenlijk al op het CHIO in Aken was verdiend. ,,Daar wilde ik met mijn olympische equipe aan de start komen, zodat de juryleden zich alvast konden overtuigen van de kwaliteiten die ze van Nederlandse zijde voorgeschoteld zouden krijgen. Daar won Van Grunsven ook, en dat was de basis voor het goud hier'', aldus Rutten, die niet zo bang is voor een tijdperk-Van Grunsven. Volgens de bondscoach wordt de jury steeds beter en durft zij steeds vaker afwijkende standpunten in te nemen. ,,Neem de Spanjaard Soto. In Aken reed hij een schertsproef, maar hier klopte het allemaal perfect en kreeg hij terecht hoge punten. De Duitser Schaudt reed een waardeloze proef en kreeg terecht weinig punten. Ik denk dat er steeds vaker wisselingen gaan optreden in de uitslagen, dus op zeker naar Europese en wereldkampioenschappen gaan en weten dat je goud wint, die tijd is voorbij'', aldus Rutten.

De kür van Van Grunsven klopte van de eerste tot en met de laatste pas, waarbij de pirouette's, de piaffe en de passage heel hoge waarderingen opleverden. Toch had Van Grunsven, tot het moment dat ze klaar was met haar rit, geen moment aan goud durven denken. ,,Ik ben naar Athene gegaan om zo goed mogelijk te proberen mijn titel te verdedigen. Dat is gelukt en daar ben ik meer dan dolgelukkig mee. En dankbaar ook, vooral omdat Salinero vanaf het eerste tot het laatste moment bleef meewerken. Maar de echte dankbetuiging kwam op het ereschavot met die ene blik omhoog, alsof ze zeggen wou: Pappa, zie je me? We hebben wéér goud!