Hoogste geluk

Diagoras uit Rhodos was een beroemd bokser. In 464 voor Christus werd hij olympisch winnaar en ook bij de Spelen in Korinthe, Delphi en Nemea was hij succesvol. Hij was vrij ongeschonden uit zijn vele gevechten gekomen. De meeste afbeeldingen van boksers laten gehavende neuzen, bloemkooloren en stukgeslagen tanden zien. Satirische epigrammen vertellen ons dat boksers soms zo misvormd waren dat hun omgeving ze nauwelijks meer herkende. Eén bokser verspeelde er zelfs zijn erfenis door. Zijn broer betwistte hem het recht daarop met het argument dat zijn echte broer neus, kin, oren, voorhoofd en oogleden had gehad en dat de man die aanspraak maakte op een deel van de nalatenschap van zijn vader die niet meer had. De rechter stelde hem in het gelijk.

Met Diagoras was het na zijn actieve carrière goed gegaan. Zijn zoons traden in de sporen van hun vader. Zestien jaar na zijn grote succes keerde hij terug in Olympia, als begeleider van de twee oudsten. De één, Damagetos, deed mee aan het pankration, de ander, Akusilaos, had zich ingeschreven voor het boksen. Beiden werden winnaar, tot grote vreugde van hun vader. Toen ze aan het einde van de dag door het talrijke publiek werden toegejuicht, gaven ze de eer aan hun vader. Ze namen hem op hun schouders en droegen hem naar het heiligdom van Zeus. De toeschouwers waren diep onder de indruk van zoveel liefde. Ze prezen Diagoras gelukkig dat hij zulke prachtige zoons had voortgebracht. Sommige aanwezigen vonden zelfs dat iemand die zo door het lot was gezegend, het verdiende op het hoogtepunt van zijn geluk het aardse bestaan te verlaten. Er kwamen verhalen in omloop dat hij inderdaad de laatste adem in de tempel van Zeus had uitgeblazen.

Waarheid of fictie? Ik denk het laatste, want Diagoras was een nog groter geluk beschoren. Zijn jongste zoon, Dorieus, won van 432 tot 424 voor Christus drie keer het zware pankration. Zijn naam werd in de hele Griekse wereld met eerbied uitgesproken. Overal werd hij uitgenodigd om tijdens festivals zijn kracht te tonen. Na zijn sportloopbaan ging hij in de politiek. Daar wist hij als hoogste magistraat het verdeelde Rhodos op één lijn te krijgen, wat het begin van een periode van bloei voor deze stad inluidde.

Diagoras en zijn zoons worden tot de groten van Olympia gerekend. Daarover bestond in Griekenland geen twijfel. In Olympia zijn ze geëerd met kolossale beelden, en de dichter Pindaros heeft Diagoras in een schitterende zegezang bezongen. Dat kunnen niet veel olympische winnaars hem nazeggen.