Een huid te weinig

Je moet wel erg overtuigd zijn van je onderwerp om een documentaire te maken over een muzikant van wie er nauwelijks bewegende beelden zijn. Regisseur Jeroen Berkvens vond het leven, de dood en muziek van de Engelse zanger en liedjesschrijver Nick Drake die moeite waard en maakte vier jaar geleden de documentaire A Skin Too Few. Voor zoiets draait hij zijn hand niet om: hij maakte ooit een film over de nog levende, maar daarom niet minder onbenaderbare funkmuzikant Sly Stone.

Een Engelse tragedie: Nick Drake (1948-1974), Humanistische Omroep, Ned.1, 23.13-0.08u.

Leven en werk van Nick Drake (1948-1974) hebben veel van een treurspel. Toch genoot hij een redelijk normale en gelukkige jeugd, van de eerste jaren in het koloniale Birma tot, pakweg, zijn studententijd in Cambridge. Het lijkt erop dat de psychische ellende ongeveer gelijktijdig opkwam met zijn platencarrière. Optredens kon hij al snel niet meer opbrengen.

Zijn zuster Gabrielle Drake, de belangrijkste getuige-deskundige in de film, geeft bijna terloops een verklaring voor zijn tragiek. Haar broer vond dat hij zijn generatiegenoten iets te zeggen had, dat hij ze met zijn liedjes gelukkiger kon maken. Uiteindelijk was hij daar in zijn eigen ogen niet in geslaagd.

Erg opbeurend zijn Drakes gevoelige en sierlijk georkestreerde liedjes niet, maar toch blijken ze dertig jaar na zijn vroege dood, door een overdosis van het medicijn Triptozol, nog waarde te hebben. Daarin schuilt de rechtvaardiging van deze film, die aan de hand van gesprekken met zijn zus, vrienden, producer, medemuzikanten en andere betrokkenen een aangrijpend beeld schetst van een breekbare ziel. ,,Geboren met een huid te weinig'', zegt Gabrielle.

Herfstige natuurtaferelen compenseren het gebrek aan bewegende beelden van Drake. Die zien we pas aan het eind: vrolijke familiefilmpjes van een mooie jeugd in de tropen.

Bij het zien van zo'n blije peuter is het moeilijk voor te stellen dat hij een kwart eeuw later zelf voor zijn dood zou kiezen.