Birtwistle

Al in de eerste akkoorden van Harrison Birtwistles Earth Dances (1985-86) is het duidelijk: de wereld die zich langzaam in beweging zet in deze door percussie en donkere blazers gedomineerde klankblokken is van een mythische massiviteit. In een stroom van erupties vanuit broeierige aardlagen danst de wereld haar Dionysische dansen. Dit is muziek die zich laat beluisteren als een zich in de tijd ontwikkelend klankspel, maar zich als ritueel van moment tot moment laat beleven, en dat ook van de luisteraar het uiterste vergt.

In Theseus Game (2002) biedt de componist de luisteraar wat meer muzikaal houvast. Zoals Ariadne aan Theseus een kluwen garen gaf om zijn weg uit het labyrint van de Minotaurus terug te kunnen vinden, ontspint zich in deze compositie een oneindige melodie, die door verschillende solisten voortdurend wordt doorgegeven. Hieromheen bouwt Birtwistle een gangenstelsel dat zich in de onstuimige aarde van Earth Dances lijkt te bevinden. Twee dirigenten houden elk hun eigen tijdsverloop aan, zodat de luisteraar na afloop geen idee heeft hoelang hij zich in het labyrint heeft bevonden.

Ensemble Modern o.l.v. Martyn Brabbins en Pierre-André Valade, Ensemble Modern Orchestra o.l.v. Pierre Boulez. DG 289 477 07072.