El Guerrouj verlost van banvloek

De Marokkaanse atleet Hachim El Guerrouj (29) heeft na twee mislukte pogingen eindelijk zijn gouden olympische medaille. Hij won de 1.500 meter na een adembenemende sprint. De vijf kilometer is zijn volgende doel.

In de sport laten scenario's zich niet schrijven. Zelfs niet voor de Marokkaanse atleet Hicham El Guerrouj, die vrijwel altijd de 1.500 meter wint, maar over wie een olympische banvloek leek te zijn uitgesproken.

In Athene verloste de Noord-Afrikaan zich van de doem die na twee mislukte Spelen op hem rustte. In een spirituele atmosfeer won El Guerrouj gisteravond laat in Athene zijn eerste gouden medaille.

Het leek wel alsof El Guerrouj bij het vallen van de dag een stadion onder stroom had gezet, zozeer werd hem zijn eerste olympische titel gegund.

Zelfs de Keniaan Bernard Lagat, die in een adembenemende sprint à deux werd verslagen, begreep de uniciteit van het moment en omhelsde na de finish de winnaar intenser dan van een verslagen sporter verwacht mag worden. Maar zijn omarming was gemeend, zoals Lagat later zou verklaren; omdat hij de emotie bij El Guerrouj ten volle begreep en zijn respect wilde tonen voor een groot atleet.

Onbedoeld beschreef Lagat de gevoelens die alom heersten. El Guerrouj heeft met zijn prestaties en zijn zachtmoedigheid zoveel zielen geraakt, dat weinigen hem de olympische titel zullen misgunnen. Maar de wereldrecordhouder die vier wereldtitels op zijn naam heeft staan en van 1996 tot en met 2003 liefst 80 van de 83 wedstrijden won waarin hij startte, ging vooral zelf gebukt onder het ontbreken van een gouden medaille. De tijd begon te dringen, besefte de 29-jarige atleet, die er niet aan moest denken om zonder de moeder aller titels verder te moeten leven.

Nu El Guerrouj zijn doel heeft bereikt, voelt hij niet langer de pijn van zijn val bij de Spelen van 1996 in Atlanta en de verloren sprint van de Keniaan Noah Ngeny vier jaar later in Sydney. Waar destijds de tranen bleven stromen, toonde El Guerrouj Athene zijn gulle lach. Hij bracht de Grieken in vervoering door tijdens de ereronde met de Marokkaanse vlag om zijn schouders spontaan de sirtaki te dansen en daarna zijn twee maanden oude dochter Hiba in de armen te nemen. ,,Haar naam betekent een godsgeschenk. En zo voel ik deze overwinning ook'', zou El Guerrouj later op de persconferentie met gevoel voor symboliek vertellen.

Maar niet alleen zijn familie deelde in de vreugde; El Guerrouj had een volk zielsgelukkig gemaakt. Althans, dat werd hem nog op de baan telefonisch meegedeeld door koning Mohammed de Zesde, die tijdens de race intens had meegeleefd en een goede traditie van zijn vader, wijlen koning Hassan, heeft voortgezet door El Guerrouj onmiddellijk na een grote wedstrijd te bellen.

De atleet herinnerde zich gisteren nog het gesprek met de koning in Atlanta, toen hij had gezegd: `Huil niet mijn vriend, ooit zul jij olympisch kampioen worden'. En die dag was gisteren aangebroken.

Maar niet alleen de felicitaties uit Marokko stroomden binnen. De Engelsman Sebastian Coe, de enige die twee keer de 1.500 meter op de Spelen won, noemde El Guerrouj gisteren ,,the best of us all''. Een eretitel, gegeven door iemand die begin jaren tachtig, samen met zijn landgenoot Steve Ovett, domineerde op de afstand, waarvoor snelheid, uithoudingsvermogen en intelligentie vereist is.

El Guerrouj zal alle gelukwensen als een trotste atleet in ontvangst nemen, maar die delen met zijn moeder, die hem ooit aanspoorde aan atletiek te doen, zijn coach Abel Kada, maar vooral met zijn vriend Houcine Benzriginet. Die geldt als de stille kracht achter het succes van El Guerrouj. Benzriginet is een atleet die nooit op wedstrijden uitkomt, maar hoog in het Atlasgebergte de vaste trainingsmaat van El Guerrouj is.

Hij is zijn gangmaker en zijn mentale begeleider. De nieuwe olympisch kampioen: ,,Toen ik na de Spelen van 2000 wilde stoppen heeft hij dat voorkomen. Hij wekte me om te trainen en sleepte me mee naar de baan. Houcine is een deel van het succes. Tijdens trainingen stimuleert hij me, als het moet, ronden lang. Hij doet zijn werk als een robot.'' Als dank voor die loyaliteit heeft El Guerrouj hem een appartement in Rabat geschonken.

Na voltooiing van zijn olympische missie had niemand vreemd opgekeken als El Guerrouj gisteravond zijn afscheid zou hebben aangekondigd. Maar het tegendeel gebeurde. De loper met de lichte tred is geenszins van plan te stoppen. Hij vertelde volgend jaar naar Helsinki te komen om er zijn vijfde wereldtitel te behalen; het zou een unieke serie betekenen.

Maar eerst heeft hij in Athene nog een klus te klaren. El Guerrouj start ook op de 5.000 meter, waar hij zaterdagavond in de voetsporen van de befaamde Fin Paavo Nurmi hoopt te treden. Die was in 1924 bij de Spelen van Parijs de laatste loper die de dubbel op de 1.500 en 5.000 meter won.

Maar El Guerrouj zal, net als op de 1.500 meter, het beste uit zichzelf moeten halen want zijn grote tegenstander op de 5.000 meter is het Ethiopische loopwonder Kenenisa Bekele die aast op de dubbel, de 5.000 en 10.000 meter.