Synchroonzwemsters geloven in zichzelf

Na twaalf jaar is Nederland weer olympisch vertegenwoordigd bij het synchroonzwemmen. De tweeling Bianca en Sonja van der Velden (28) ging gisteren te water voor de verplichte oefening.

Alles moest opzij, alles ging opzij. Voor dat ene, bijna heilig verklaarde doel: Olympische Spelen. Maar de vraag die na afloop opborrelt in het knusse en met ruim vijfduizend toeschouwers gevulde zwemstadion van Athene is deze: waarom in hemelsnaam?

Synchroonzwemsters Bianca en Sonja van der Velden (28) hebben zojuist de verplichte oefening afgerond, als de beduusde tweeling uit Nijmegen in de catacomben na staat te ijlen van de inspanningen én de indrukken. Geen flauw benul hebben ze van het puntentotaal (44,334 punten, goed voor de dertiende plaats in het tussenklassement), dat hen kort daarvoor door de jury is toegekend.

Ze stonden daar wel, vrolijk glimlachend en zwaaiend op het droge, pal tegenover het levensgrote scorebord. Maar denk maar niet dat de informatie tot hen was doorgedrongen. ,,Ik ben zo kapot dat ik niet eens heb gezien wat er op dat bord stond'', excuseert Bianca zich. Zus Sonja op haar beurt was met hele andere dingen bezig. ,,Ik zocht mijn broer op de tribune.''

Welkom op de Olympische Spelen, de droom en de hemelpoort van ieder zichzelf respecterende topsporter. Maar ook: ontmoetingsplaats van zij die al blij zijn dat ze überhaupt mogen opdraven bij het vierjaarlijkse sportfestijn. Aanwezig zijn daar gaat het om. Geheel in de geest van de fameuze woorden van grondlegger Pierre de Coubertin: `Deelnemen is belangrijker dan winnen'.

Die sleetse olympische gedachte dragen de Van der Veldens in Athene uit met een aandoenlijk enthousiasme. In de discipline die na de eerste dag zelden grote verschuivingen in het klassement te zien geeft, bevinden zij zich nu al op eerbiedwaardige afstand van de voorlopige nummers één, de twee Anastasia's uit Rusland: Davydova en Ermakova.

Maar wat zou het? Niets is nog verloren, morgen is er weer een dag. Dan zit een andere jury langs de badrand en staat de vrije kür op het programma. En die beheerst de eeneiïge tweeling naar eigen zeggen beter dan de technische oefening, die zeven verplichte figuren omvat. In koor: ,,We geloven er zeker nog in.''

Geloof in eigen kunnen kan de Van der Veldens niet worden ontzegd. Ze mogen vanavond dan de indruk wekken van twee olympische toeristen, voor het lange en arbeidsintensieve pad van het duo past slechts bewondering. Na twee keer op rij de Spelen (Atlanta 1996 en Sydney 2000) te zijn misgelopen, ging het roer vier jaar geleden radicaal om.

Stoppen was een optie, maar de carrière was ondanks vijf WK-optredens nog `niet af'. En dus sloten de zwemballerina's een lening af bij de bank. Amerika, de bakermat van de artistieke en voor de meeste buitenstaanders ondoorgrondelijke zwemdiscipline, was het reisdoel. Het was een sprong in het diepe, dat wel, maar niet geschoten is altijd mis, nietwaar? Het tweetal was `al' 24 jaar. Ze hadden haast. Wilden de zusjes nog iets van hun sportieve loopbaan maken, dan was het `nu of nooit'.

Het was een vlucht, maar wat moesten ze anders? Van de Nederlandse zwembond moesten ze het niet hebben. Die presteerde het de laatste jaren om doodleuk persberichten de deur uit te doen over de aanstaande deelname van `de ambitieuze tweeling uit Nijmegen', terwijl het toernooi op dat moment al lang en breed voorbij was, en de Van der Veldens al weer in het water lagen voor een volgend evenement. Het had niet alleen de schijn van desinteresse, het wás desinteresse.

In de Verenigde Staten zochten en vonden de zussen, in het water door hun treffende gelijkenis uniek wat betreft uitstraling, wat ze wilden: een gastgezin én een inspirerende omgeving om de gewenste doorstart te maken. Bij zwemclub Santa Clara Aquamaids in Californië kwamen ze bovendien in contact met hun vroegere idool, Nathalie Bartleson. Die won acht jaar geleden in Atlanta met de Amerikaanse synchroonploeg een gouden olympische medaille op het onderdeel `team', en weet dus van wanten.

Onder leiding van Bartleson ging de trainingsintensiteit fors omhoog: naar gemiddeld zo'n tien uur per dag. Niet alleen in het water, ook op het droge. Bartleson (36) geldt als een expert op het gebied van een uit de danswereld afkomstige oefeningsvorm, die is bedoeld om de dieperliggende buik- en rugspieren te ontwikkelen, te versterken en te controleren: Pilates. Meer grip op het lichaam is essentieel, want hoe minder schommelingen of oneffenheden de romp in het water vertoont, hoe vloeiender en (dus) gracieuzer de glijvlucht.

Aan de toewijding van de Van der Veldens ligt het dan ook niet. Die is groot, heel groot zelfs. Maar of het genoeg is om vandaag minimaal één plaats te stijgen in het klassement, en zich te plaatsen voor de finale van morgen? Bianca en Sonja van der Velden kunnen het slechts hopen.