Mannen acht op boosheid naar zilver

Nederland heeft gisteren drie medailles gewonnen bij het roeien. De mannen acht won zilver, achter de Verenigde Staten maar vóór Australië. De vrouwen acht behaalde brons, evenals Kirsten van der Kolk en Marit van Eupen in de lichte vrouwen dubbel twee. Zij moesten Roemenië en Duitsland voor zich dulden. Op het onderdeel lichte mannen vier greep Nederland net naast een derde plaats: met vijfhonderdste van een seconde eindigde het viertal op de vierde plaats. ,,De rotste plek die je kunt hebben'', zei een van de roeiers.

Groot was de blijdschap in het kamp van de mannen acht, dat pas sinds februari bij elkaar is, nadat vorig jaar het `boek dubbel vier' definitief werd dichtgeslagen. Michiel Bartman, bijgenaamd driftig eendje en verwoed dubbel vier roeier, noemde de gisteren geroeide race ,,een ontlading''. Hij stond eind vorig jaar voor de keuze: stoppen met roeien omdat het boek dubbel vier in de kast was verdwenen, of toetreden tot de mannen acht. ,,Ik heb in december bij de kerstboom niet gedacht dat ik hier zou staan, nadat ik was gestopt met de dubbel vier. Ik heb lang nagedacht en op het juiste moment gewacht om me te voegen bij de mannen acht'', zei Bartman, die bij de Spelen van 1996 de gouden medaille won in de acht. Net als Diederik Simon. Hij gaf gisteren na de zilveren race aan nu waarschijnlijk te stoppen met topsport.

Bij de vele Nederlanse fans was de blijdschap zo groot dat ze spontaan in het water sprongen om de medaillewinnaars te feliciteren. Toen het de Griekse vrijwilligers niet lukte hen in toom te houden, werden militairen ingezet om die klus te klaren. Ruim twintig Oranjefans waren al vroegtijdig in de kraag gegrepen omdat ze zich ,,nogal agressief gedroegen'', aldus een woordvoerster van de internationale roeibond. Om hen bij zinnen te brengen werden ze naar de overkant van de roeibaan gebracht, waarvandaan ze na een half uur weer mochten vertrekken.

Bartman maakte gisteren na de race van zijn hart geen moordkuil: de vele `shit' die over hem heen kwam uit Nederlandse roeikringen, zit hem tot hier, naast de politieke spelletjes die worden gespeeld. ,,Mensen die ik nooit sprak lieten zich negatief over mij uit. En hoewel ik ze nooit sprak, raakt het je. Ja, ik ben perfectionistisch, ja ik ben – omdat ik veel ervaring heb – lastig. Maar dat hoeft toch niet per se een negatieve eigenschap te zijn?''

Normaal roeit hij, zegt hij zelf, goed op boosheid. Dat moeten ze allemaal zijn geweest, want de mannen acht, die startte in baan 2, had lang alleen de Fransen in het vizier. De Amerikaanse ploeg – uiteindelijk winnaar van het goud – voer in hoog tempo weg, met meer dan veertig slagen per minuut. De Nederlandse roeiers `zetten' de riemen iets lichter wegens de wind en wisten zich vanuit een vijfde positie in hoog tempo naar een tweede plaats ,,te vliegen'', zoals Gerritjan Eggenkamp de spurt omschreef.

Groot was ook de blijdschap bij de vrouwen acht en, vooral, bij de lichte vrouwen dubbel twee. Vorig jaar, bij de wereldkampioenschappen in Milaan, hadden ze pech met de wind. Een normaal mens denkt dan: kan gebeuren. Maar binnen en buiten de roeiwereld werd meteen gezegd dat Van der Kolk en Van Eupen niet onder druk konden presteren. Alom werd gedacht dat het juist de lichte mannen vier zonder stuurman zou lukken een olympische medaille in de wacht te slepen. Het tegendeel bleek waar.

Van der Kolk: ,,Marit en ik hadden afgesproken tijdens de Spelen het beste uit onszelf te halen en ons in geen geval naar beneden te laten praten. Ergens dacht ik wel: we worden vierde. Ik geef tijdens de race de commando's, en meestal gaan tegelijkertijd veel gedachten door mij heen. Vanochtend niet, mijn hoofd was leeg.''

Leeg waren de blikken van de lichte mannen vier zonder stuurman die gisterochtend net naast brons grepen. Sommige roeiers huilden. Als geslagen honden keken ze naar hun riemen. ,,Op 250 halen had er één beter gemoeten, dan hadden we het gered'', zei een van hen. ,,Het is ongelooflijk'', steunde een ander. De moeder van roeier Karel Dormans stond met trillende lippen en betraande ogen aan de kant. ,,Ik heb veel pijn voor hem'', zei ze met een verstikte stem. ,,Hij houdt zich nu nog goed, maar straks komt de reactie. Het is niet te filmen wat hier is gebeurd.''