Druk bij Salinero kost Nederland brons

In de landenwedstrijd voor dressuurruiters werd Nederland vierde. Duitsland won , vóór de verrassend sterk rijdende Spanjaarden. De Amerikanen veroverden het olympisch brons.

Voor Nederland had een medaille er ingezeten wanneer Gestion Salinero zich minder gespannen had getoond. Nu zetten de rumoerige omstandigheden het paard, dat in Athene pas zijn achtste Grand Prix in de open lucht liep, extra onder druk. Het was extra lawaaiig toen Anky van Grunsven direct na een pauze moest rijden en vele toeschouwers nog bezig waren hun plaatsje te zoeken op de aluminium tribunes, die veel lawaai maken als je er op loopt. Direct na binnenkomst zag Salinero kans om zich in één keer om te draaien en ook later kostte het Anky moeite om de spanning uit het paard weg te laten vloeien. In piaffe en passage waren beide betoverend, maar in de eerste pirouette wilde Salinero even vluchten. Die foutjes en de spanning kostten Van Grunsven vele puntjes, dus was de titelverdedigster nog maar wat blij met de score van ruim 74 procent, die haar op een voorlopige derde plaats in het individuele klassement deed eindigen. Ulla Salzgeber, de winnaar van het individuele zilver in Sydney, reed met Rusty een ijzersterke rit, die haar nu al een riante voorsprong bezorgt in het individuele klassement.

Op zich is het verbazingwekkend dat Nederland zich, met twee jonge reserve-ruiters in het team, Imke Schellekens-Bartels (27) en Marlies van Baalen (24), in de kop van het klassement heeft weten te handhaven. Voor Schellekens is deelname aan de Spelen het nadrukkelijk in de voetsporen treden van haar moeder Tineke Bartels, die tussen 1984 en 1996 vier maal deelnam aan de olympische Spelen. Eigenlijk is Schellekens de tweede reserve, want pas nadat Atoinnette Falandt en vervolgens Edward Gal uitvielen kreeg de amazone uit Hoge Mierde haar olympische reispapieren. Met een schitterende 15de plaats in een veld van 52 ruiters maakte ze haar uitzending helemaal waar. Weliswaar nipt geen medaille, maar ze is ook zo eerlijk om toe te geven dat als Nederland het zilver gewonnen zou hebben zij geen deel had uitgemaakt van het team.

,,Met twee reserves ook nog een medaille willen winnen dat kan niet'', vertelt Schellekens, die tijdens de landenwedstrijd een zeer degelijke rit neerzette. ,,Misschien had ik ook het allerlaatste risico in mijn rit moeten nemen, maar die moed had ik nog niet. Voor mijn gevoel heb ik gereden voor wat ik en mijn paard Gestion Lancet op dit moment waard zijn.'' Volgens haar was er geen sprake van een triomfantelijk gevoel toen ze te horen kreeg toch naar Athene te mogen. ,,Het is een dubbel gevoel. Ik ben blij, omdat ik denk dat dit voor de rest van mijn leven een ervaring is waar ik veel aan heb. Terwijl ik aan de andere kant veel liever had gehad dat ik in het team was gekomen omdat de bondscoach me meteen goed genoeg had gevonden'', zegt Schellekens. Ze is er van overtuigd dat haar paard nog op vele punten te verbeteren valt. Deze hengst staat sinds een half jaar bij haar in training en naar haar mening is de hengst lichamelijk sterker aan het worden. Als beiden nog meer op elkaar ingespeeld raken kunnen er ook meer risico's genomen gaan worden in de wedstrijdring.

,,Toen ik dit paard aangeboden kreeg durfde ik geen inschatting te maken van zijn mogelijkheden. Maar vanaf het eerste moment dat ik er op stapte klikte het tussen ons tweeën'', vertelt Schellekens. Ze is ook zo eerlijk om toe te geven dat ze nooit had gedacht dat Lancet zo goed zou worden als hij nu lijkt te zijn. ,,Er zijn goede afspraken tussen mij en de eigenaren, waardoor ik dit paard zeker tot en met de komende Spelen kan rijden en daar zal dan een score van 75 procent haalbaar moeten zijn.''