Weg met Bush

`Deze documentaire had over iedere, andere, willekeurige politicus gemaakt kunnen worden. Net zo goed over Clinton als over onze eigen Jan Peter Balkenende.'

We zijn nog maar koud uit de bioscoop, zondagochtend vroeg, en al nippend aan ons eerste biertje op de Utrechtse Oudegracht laait de discussie tussen mijn geliefde Kaatje en mij al flink op over Fahrenheit 9/11 van cineast Michael Moore.

Is het allemaal wel waar wat Moore ons voorschotelt, vraagt Titia Ketelaar zich af in NRC Handelsblad van afgelopen zaterdag. Heeft de filmer het wel bij het rechte eind als hij met overdaad en door middel van sluwe montages de verkiezingsuitslag ter discussie stelt, de nauwe banden tussen de Bush Family en de `Bin Ladentjes' blootlegt en laat zien dat de Texaanse olie-roots van Bush het leidmotief waren voor de aanval op Afghanistan?

Terwijl mijn wederhelft net zoals Titia zich de hele avond bleef afvragen of ze niet op groteske wijze werd misleid door Moore, liet ik me juist meeslepen door zijn geraffineerde montage van bestaand materiaal, waarmee hij léék te goochelen maar wat voor mij waarheidsgetrouw blééf.

Het toeval wil dat ik beroepshalve én het gesjoemel rond de keuze tussen Gore en Bush tot de laatste minuut heb gevolgd én op 11 september 2001 dienst had bij het RTL-Nieuws, waar we tot 's middags drie uur nog klaagden over een `nieuwsarme' dag.

Wat je Moore hooguit kunt verwijten is dat hij extreem veel gas geeft om zijn visie op Bush te staven. Het zijn de toon, het cynisme en de humor waarmee hij zijn verhaal inkleurt, maar het zou van dezelfde naïviteit getuigen die Bush aan de dag legt, als je je daarover zou verwonderen.

Want Moore provoceert, sterker nog, het is zijn handelsmerk dat hij overigens nooit onder stoelen of banken steekt. Zelf geeft hij ruiterlijk toe: ,,Dit is mijn mening over de afgelopen vier jaar onder de regering-Bush. De missie van deze film is George Bush uit het Witte Huis te halen.''

Dus... mijn partner heeft wellicht inderdaad gelijk dat Moore een dergelijke film over iedere, andere, willekeurige politicus zou kunnen maken. Met één groot verschil: het is vooral Bush die alle ingrediënten in zich heeft die het voor een cineast aantrekkelijk maken om juist zijn `daden' uit te vergroten.

Clinton ging niet gebukt onder de erfenis van zijn vader, had minder last van Bin Laden en wist in ieder geval waar de Israëliërs en de Palestijnen woonden. Met Balkenende zijn we gauw klaar. Zelfs al zou hij zich te buiten gaan in het plaatselijke bordeel, de cameraploegen zouden wegblijven. Want iedereen zou zo'n `daad' van onze premier simpelweg uitleggen als de eerste stap naar volwassenheid. Jan Peter mag dan het gereformeerde vriendje van Bush zijn, aan het grote werk is hij nog lang niet toe. Daarvoor móét je naar Fahrenheit 9/11. Vuurwerk, een must. Vooral gaan zien!