Van der Geest behaalt zijn mooiste plak

Judoka Dennis van der Geest heeft een bronzen medaille gewonnen in de klasse boven de honderd kilo. Hij besliste de strijd om de derde plaats tegen Miran uit Iran in zijn voordeel.

Binnen enkele uren maakte de zwaargewicht uit Haarlem de diepste dalen en de hoogste pieken mee. Niet alleen was de plak in Athene belangrijk voor Dennis van der Geest. ,,Deze is voor jou, ouwe'', schreeuwde hij door de Ano Liossia Olympic Hall. Die `oude' was bondscoach, en vader, Cor van der Geest.

Dennis won al zijn partijen met overtuiging, behalve die in de kwartfinale tegen de Italiaan Bianchessi. Het marathonduel duurde bijna negen minuten, uitzonderlijk lang, en werd beslist op een door de scheidsrechter uitgesproken straf tegen Van der Geest. Goud was daarmee onmogelijk voor de vice-wereldkampioen. Voor zijn gevoel was niets meer mogelijk.

,,Ik ben nog nooit in m'n leven zo moe geweest'', zei hij uren later. Voor de pauze moest hij nog een keer aantreden. Dat deed hij wonderbaarlijk genoeg met succes, daarna viel hij in een achterafkamertje in de hal in een diepe slaap. Twee uur later werd hij wakker. De coaches Cor van der Geest en Maarten Arens spraken op hem in in de hoop de accu weer aan de gang te krijgen. Tegenstander Tölzer en diens Duitse coach provoceerden zo bij de ingang van de hal, dat het bijna uit de hand liep. Vervolgens legde Van der Geest Tölzer in zes seconden op diens rug en schreeuwde hem nog iets hard in zijn oor. ,,Ik zat nog vol met adrenaline, maar ik had dat niet moeten doen.''

Daarna versloeg hij nog Miran en brons, de eerste olympische medaille, was een feit. Ja, de mooiste plak uit een reeks van vele behaald op grote toernooien, gaf hij toe. Een dag eerder had hij nog voor de tv zitten huilen, toen zijn broer Elco volgens hem `onterecht' geen medaille kreeg. Hij gaat nog wel een paar jaar door, mogelijk tot Peking. Maar er is tegenwoordig meer tussen hemel en aarde. ,,Over twee maanden word ik vader. Laatst heb ik naar die echo zitten kijken. Ik telde de vingertjes en zag dat het er tien waren. Toen was ik ook blij, heel blij.''