Van de straat

Je kunt popmuziek subsidiëren, op academisch niveau bestuderen of commercieel exploiteren. Maar het wezen van die muziek ligt nog altijd op straat. En ook als dat niet zo is, doet men graag alsof. `De straat' is in dit geval de metafoor voor integriteit, voeling met de achterban, eerbied voor de bronnen. Dat uitgerekend clips van hiphop-acts, een stijl die pas echt op straat ontstaan is, zich aan dat stramien onttrekken en vooral materiëel succes laten zien, is voer voor een ander stukje.

Want de straat komt geregeld via de clipzenders de huiskamer binnen. Klassiek en chique is de veertien jaar oude clip van `Unfinished Sympathy' van Massive Attack, waarin zangeres Shara Nelson in één take tijdens een wandeling op straat gevolgd wordt. Zij wordt enigszins van opzij gefilmd, terwijl Verve-zanger Richard Ashcroft in het clipje bij Bittersweet Symphony de camera bijna recht in zijn smoel heeft. Hij botst geregeld tegen voorbijgangers op, waarbij de vraag opkomt hoe het kan dat die wel de pal voor hem, en nota bene achteruit bewegende, camera weten te ontwijken. Een recenter voorbeeld van een klassieke straatclip is de uiterst inventieve verfilming van `Come into my world', waarin Kylie Minogue rondjes loopt in een straatbeeld dat bij elke rondegang meer verdubbelingen kent. Ook Minogue krijgt uiteindelijk viervoudig gezelschap van zichzelf.

Is de straat in dat geval nog een pure studioconstructie, voor het filmpje bij Mein Teil, de nieuwe single van Rammstein, komt het Berlijnse straatbeeld ruimhartig voor het voetlicht. De groep, altijd goed in het toepassen van shockerende elementen, is deze keer voltallig aan de lijn gelegd door een streng ogende dame, die bij nader inzien toch van de mannelijke kunne blijkt te zijn. Zo schuifelen de stoere mannnen op handen en voeten over de straat en over de trappen van een metrostation. Leuk en stukken gewaagder dan het clipje van `Push Up' van de Britse dancegroep Freestylers, waarin een pitte jongedame in allerlei hippe outfits door de Londense straten danst.

Maar het allerleukst, in dit verband, is het filmpje bij Shitty Bums van het Nederlandse `turntablist'-duo C-mon & Kypski. Terwijl de mannen door de straten van een grote Nederlandse stad banjeren worden de muren dankzij de digitale techniek dragers van allerlei beelden en boodschappen. Ze moeten het zelfs opnemen tegen een steen geworden, antiek computerspelletje. Zo zet het duo de straatcultuur slim naar eigen hand.