Dode winnaar

Pankration was een vechtsport die het midden hield tussen worstelen en boksen. De deelnemers beheersten beide disciplines en werden beschouwd als de beste worstelaars onder de boksers en de beste boksers onder de worstelaars. Ene Polydamas had zo'n faam verworven dat hij werd gezien als een reïncarnatie van de mythologische held Herakles en werd geëerd met een enorm beeld bij de ingang van het stadion.

Pankration was voor de deelnemers niet ongevaarlijk. Alles was geoorloofd, alleen het met de vingers in neus, oren of ogen van de tegenstander prikken was verboden. Sommige vechters scheerden met hun trucs langs de grenzen van de sportiviteit. Sostratos uit Sikyon bijvoorbeeld. Hij was drievoudig olympisch winnaar, maar had zijn successen vooral te danken aan een speciale truc. Hij greep zijn tegenstanders meteen bij de vingers, draaide ze om en brak ze. Hij maakte zoveel slachtoffers dat velen bij het zien van de opponent de angst om het hart sloeg. Ze gaven meteen op.

Verwoede gevechten werden in het stadion uitgevochten. Van één daarvan weten we iets meer. De twee kemphanen waren een onbekende reus uit Arcadië en Arrichion uit Phigaleia. Het was de finale van het jaar 564 v.Chr. Op zeker moment waren beide vechters aan het einde van hun krachten. Stoten op de kin en pijnlijke grepen hadden hen gesloopt. De Arcadiër had Arrichion bij zijn middel gepakt en in een wurgende greep genomen door met zijn ellebogen zijn keel dicht te knijpen. De trainer van Arrichion zag de dreigende nederlaag van zijn pupil aankomen maar wilde niet dat hij opgaf. Hij schreeuwde hem toe: ,,Wat een mooie dood om niet op te geven in Olympia maar te sterven voor het vaderland.'' In een laatste poging de nederlaag af te wenden pakte Arrichion de tenen van zijn tegenstander en draaide die om. Wat niemand verwachtte gebeurde: de Arcadiër stak zijn hand op ten teken dat hij zich overgaf. Op het zelfde moment dat hij dat deed, stierf Arrichion door verstikking.

De jury ging in beraad en kende de zege toe aan Arrichion, tot groot enthousiasme van de toeschouwers. Ze klapten voor de dode winnaar, die overdekt met het stof van Olympia zijn laatste gang maakte. Hoe de Arcadiër door het publiek werd bejegend, verhaalt de geschiedenis niet, evenmin of hij na thuiskomst door stadgenoten met hoon werd overladen.