Club 11 feest in oud PTT-gebouw

Hip Amsterdam heeft de robuuste, oude PTT-bedrijfskantine ontdekt. Yaël Vinckx danst waar ooit ambtenaren hun broodtrommel leeg aten.

Vroeger ratelden de sorteermachines en de transportkettingen hier, sjouwden mannen enorme postzakken naar het achter gelegen los- en laadperron waar de posttreinen wachtten. Dat gebeurde in de laagbouw, bijgenaamd de fabriek. In de hoogbouw, door de mannen het kantoor genoemd, klonk een ander geluid. Daar ratelden de telexen en de typemachines.

Tegenwoordig huist het Stedelijk Museum op de tweede en derde verdieping van het oude PTT-exepeditieknooppunt. Tijdelijk, want het museum verhuist in 2008 weer naar de Paulus Potterlaan.

Maar het gaat om de elfde verdieping, de mooiste etage van het pand, met rondom glas dat uitzicht biedt op Amsterdam. Waar kantoorklerken ooit hun boterhammen oppeuzelden en rek- en strekoefeningen in de aanpalende gymzaal deden, dansen goedgeklede mannen en vrouwen nu op electro-clash. Welkom in restaurant/club 11.

Vrijdagavond en het gutst van de regen. Vanaf Amsterdam Centraal Station is het tien minuten lopen – op wiebelhakken een kwartier. Langs de junks, kijk uit voor de bussen, de ponton op, langs het drijvende Chinese restaurant Sea Palace dat als altijd de Oosterdokskade verlicht.

Door de modder naar een achteraf deurtje, het lijkt de ingang voor het keukenpersoneel wel, waar een rillend meisje in een poncho achter een geldkistje zit. Door een kale gang naar de garderobe, waar een vrouw met afro-haar de paraplu's in ontvangst neemt. Met de goederenlift naar boven, waar een liftboy in camouflagebroek de knoppen bedient.

Het zorgt ervoor dat de bezoekers zich voelen als leden van een geheim genootschap; alleen zij zijn op de hoogte van het bestaan van deze plek.

Maar dat valt tegen – veel mensen weten club 11 inmiddels te vinden. Te veel, want wie er in het weekeinde wil dineren, moet ruim vantevoren reserveren. De gastvrouw kijkt wat ze kan doen, ze is on-Amsterdams vriendelijk en gastvrij, maar de tafels zitten vol en de keuken gaat zo dicht want het feest gaat beginnen en de mensen willen dansen.

Op de elfde verdieping hebben de vijf eigenaren, een aantal van hen maakte eerder de West Pacific nabij de Amsterdamse Westergasfabriek tot een florerende horecagelegenheid, de ruwheid van het pand intact gelaten. Of, zoals TPG Post in een boekje over het voormalige expeditieknooppunt schrijft: ,,Er zijn nergens onnodige ornamenten aan het gebouw toegevoegd.'' Geen kermis aan het lijf van moedertje post. Het was het vroegere PTT-personeel te vooruitstrevend. In de jaren zeventig kwamen ze in opstand; ze vonden de tafelopstelling in de kantine `te formeel' en de hoge ruimte `te koel', aldus TPG. ,,Geheel in de geest van de late jaren zeventig zette men oranje schermen op verschillende plekken en er kwam een lamellen gordijn dat het open bordes van de overige kantineruimte afscheidde.'' Voor de oranje schermen is een gele bar in de plaats gekomen, en een verlichte dansvloer met donkere zitbanken aan de zijkant. Op grote beeldschermen worden projecties gedraaid, maar geen enkele vj kan het uitzicht evenaren. Naar verluidt kun je op heldere dagen Almere zien liggen.

Deze avond fonkelen de lichtjes op het IJ en bonkt electro-clash uit de luidsprekers, een trage housebeat die is gebaseerd op muziek uit de jaren tachtig. Op de vloer schokken de heupen en zwaaien de armen. Iedereen is mooi – en wie van nature schoonheid ontbeert, heeft zijn best gedaan dit te verbergen. De fabriek bestaat niet meer. De laagbouw is gesloopt. Maar wat zouden de mannen van de postkamer hun ogen hebben uitgekeken.

11, Oosterdokskade 5, Amsterdam, 020 - 625 59 99

11, Oosterdokskade 5, Amsterdam, 020 - 625 59 99