Boulder, Colorado

Maartje Duin volgt in een tweedehands jeep het spoor van de Amerikaanse verkiezingscampagne.

Bizar stadje, Boulder. Het ligt in een regenachtig dal aan de voet van de Rocky Mountains, een half uur rijden van Denver; anderhalf als je, zoals ik, de verkeerde afslag neemt. Er is een winkelstraat waar ze `healthy food and fresh thinking' aan de man brengen, een mengelmoes van biologische pitabroodjes, hangmatten, homemade pasta, vliegers en waterpijpen. De gemiddelde leeftijd van de bewoners van dit stadje ligt tussen de 25 en de 30. De University of Colorado heeft hier een van zijn dependances en dezelfde healthfreaks die zich overdag op skateboard of fiets door Boulder bewegen, schijnen zich na zonsondergang te ontpoppen tot alcoholisten van de zwaarste soort.

Zelf bevind ik me in de Starbucks. Het is woensdagmiddag, dag 5 van mijn roadtrip door de Verenigde Staten. Zaterdagochtend reed ik voor dag en dauw Los Angeles uit, tweedehands Jeep Cherokee tot de nok toe volgeladen, racefiets achterop gebonden. Laptop mee.

Dit is het plan. Op twee november wil ik in Washington D.C. zijn: de dag van de verkiezingen. De tussenliggende weken heb ik de tijd om die uitslag min of meer te begrijpen. Of in elk geval: de mensen die die uitslag hebben veroorzaakt.

Neem Samantha, Samantha en Jeremy. Ze spraken me aan in de winkelstraat: of ik iets kon missen voor de Democratische Partij? Liefst 100 dollar?

Even later gingen ze lunchen; ik ging met ze mee. Volgde een ononderbroken woordenstroom van bijna twee uur. De `grassroots'-campagne van dit jaar is de grootste sinds 50 jaar, legden ze uit. Waar de Republikeinen hun toevlucht nemen tot agressieve televisiespotjes om John Kerry in diskrediet te brengen, zoeken de Democraten het in het directe contact met de kiezer: door hem aan te spreken op straat, door van deur tot deur te gaan en vragen te beantwoorden over het partijprogramma.

Ze studeerden alledrie; dit was hun zomerbaantje. Niet dat het veel betaalde. ,,Maar voor niets zou ik het ook doen'', zei Samantha 1. Na de vorige verkiezingen had ze gezworen dat ze zou doen wat ze kon om Bush uit het Witte Huis te krijgen. Haar broer en zij waren de enige Democraten in het gezin: de familie van haar vaders kant is zwaar katholiek, ,,dus anti-abortus, dus Republikeins'', die van haar moeder bestaat uit `angry Republicans' die Bush noch Kerry steunen. ,,We hebben thuis maar geen politieke discussies meer.''

Jeremy kwam uit een Democratisch gezin; Samantha 2 was de enige uit haar familie die voor een universitaire opleiding had gekozen in plaats van voor een baan in het leger. Haar broer was teruggekomen van zijn Republikeinse sympathieën nadat hij een jaar in Irak had gezeten – ,,een jaar moest hij zijn vrouw missen, met wie hij net getrouwd was – om geen enkele reden''.

We praatten verder. Over het homohuwelijk, over het belang van een goed onderwijsprogramma, over gezondheidszorg, over homeland security. Voor elk onderwerp hadden ze een mening paraat, plus de bijbehorende cijfers.

,,Jullie zijn zo jong'', zei ik, ,,en zo goed op de hoogte.'' ,,Wij zijn zo betrokken omdat onze klasgenoten in Irak zitten'', zei Samantha 1. ,,En omdat wij het drama van de vorige verkiezingen hebben meegemaakt'', zei Samantha 2.

En als Bush wint? ,,Dan ga ik in Londen studeren'', zei Samantha 1. ,,Elke dag hoor ik wel iemand zeggen: als Bush wint, ga ik naar Canada'', zei Samantha 2. ,,Vandaag zei iemand: als Bush wint, ga ik bij Al Qaeda.''