Afspraak met God en au pair

Sophie de Klerck (38) is fulltime voorlichter bij een internationaal bedrijf, moeder van Max (7) en Tom (3), woont (tijdelijk niet) samen met Mark (40) en vertelt over haar drukke leven.

,,Onze gedachten gaan uit naar de mensen op plaatsen zoals Irak. En dan vragen we je nu een minuut stilte om je gedachten te geven aan de mensen die je na staan in je leven.''

Even het hele rijtje afwerken: de kids, zonder wie ik niet kan leven, de hond, mijn Mark die het nog eens met me wil proberen en zonder wie ik ook niet kan, Jan die me bij zich in huis heeft genomen, mijn Fransman die me zo veel vrouw doet voelen, Tess die me altijd wijze raad geeft, Lisa die zwanger is. O jee, heb ik ze nu wel in de goede volgorde? Schiet ik toch weer in de stress, terwijl ik juist hier kom als tegenwicht voor mijn snelle bestaan. Om weer in balans te komen met waar het leven over gaat. Wie ben ik vergeten? Mijn ouders. En moet ik nu ook aan mijn vreselijke assistente denken? Jemig, zo komt er geen einde aan.

,,Amen.'' klinkt de stem van de pastoor. Oh boy, ik was helemaal nog niet klaar.

Als ik mijn ogen open doe, kijk ik recht in het beate gezicht van een man die zo te zien al half in de hemel zit. Bemoedigend knikt hij me toe. Of zit hij nou te flirten? Nee hè, toch niet in de kerk. Trouwens, he couldn't be more of an opposite. Wat een foute sandalen. Kijk onwillekeurig naar mijn nieuwe Prada's.

Daar is de collectezak. Hup, twintig euro. Voel me meteen een stuk beter. Eindelijk weer eens geld voor een goed doel. Ik moet ook nog steeds geld overmaken aan Greenpeace, Foster Parents, de BorstkankerVereniging en Mama Cash.

Het kost wel veel tijd om een goed mens te zijn. Na anderhalf uur luisteren snel naar het café op de hoek waar ik heb afgesproken met onze aanstaande au pair. Heb expres neutraal grondgebied uitgekozen, de kids krijgt ze later wel te zien. Wil eerst zelf een indruk van haar krijgen. Heb gisteren nog snel The Nanny Diaries gelezen om me voor te bereiden. Woorden als `nanny' en `oppassen' moet je tijdens ontmoeting vermijden, schrijft het boek voor. ,,This is the Holy Convenant of the Mother/Nanny relationship: this is a pleasure not a job.'' Dus we moeten gewoon doen of we elkaar ontmoeten, niet of ze voor me gaat werken.

Ze ziet er aardig uit. Niet te aantrekkelijk. ,,Zorg dat ze niet knap is, want dan gaat je man ermee vandoor'', waarschuwde Jan vanmorgen nog. Sterk verhaal, met mijn Mark, maar je kunt niet voorzichtig genoeg zijn. ,,Waarom ben je naar Nederland gekomen?'' ,,Because it's liberal, and cute. And I love tulips.'' ,,En wat wil je in dit leven?'' ,,Have fun and be happy and become a child psychiatrist.'' Christ, als ze maar niet mijn kinderen gaat zitten analyseren. ,,Wat vind je belangrijk in opvoeden?'' ,,That parents set a good example.''

Oeps.

Ik zie een verlegen kleine vrouw binnenkomen. Dat moet onze nieuwe, tweede hulp in de huishouding zijn, met wie ik ook een interview heb. Eigenlijk vooral om zeker te zijn dat ze echt geen last heeft van stofallergie en wél wil strijken. Mijn au pair in spe veert op. ,,Hi, how are you?'' Krijg nou wat, ze blijken elkaar te kennen. Wat gebeurt hier? Voel me compleet buitengesloten door die twee. They're here, ready to take over. En waar is mijn plek?