Troepen zijn nutteloos

President Bush heeft aangekondigd een deel van de Amerikaanse troepen uit Europa en Azië terug te trekken. Dit zal een negatief effect hebben op Amerika's strijd tegen het terrorisme, meent Ronald Asmus. Een prima plan, vindt Charles Krauthammer. Amerika moet ophouden met het verdedigen van een status quo, terwijl de reden hiervoor allang is vervlogen.

Zestig jaar lang waren tienduizenden Amerikaanse militairen in Duitsland gestationeerd, ongeveer waar Eisenhower hen aan het einde van de Tweede Wereldoorlog heeft achtergelaten. Ook waren, vijftig jaar lang, tienduizenden Amerikaanse militairen gestationeerd waar Matthew Ridgway hen aan het einde van de Koreaanse Oorlog heeft achtergelaten. Drie jaar lang heeft minister van Defensie Donald Rumsfeld gewerkt aan plannen om aan deze magistrale nonsens een einde te maken.

Afgelopen maandag heeft president Bush officieel het voornemen bekendgemaakt om zestig- à zeventigduizend Amerikaanse militairen terug te trekken van achterhaalde gevechtsposten. Een deel van hen zal naar huis komen. Anderen zullen elders worden ingezet: in Oost-Europa, het Midden-Oosten en Zuidoost-Azië.

Dat werd hoog tijd. De Amerikaanse militaire aanwezigheid in Duitsland was bedoeld als plechtanker van de Amerikaanse verbintenis om Europa te verdedigen tegen een inval van de Sovjet-Unie. De Sovjet-Unie is dertien jaar geleden verdwenen. Wat doen in 's hemelsnaam die twee zware divisies daar nog?

De reactie van de Democraten is een klassiek voorbeeld van een reactionair-linkse houding: zij verdedigen in een reflex de status quo, terwijl de reden die erachter steekt al lang is vervlogen. Kerry's adviseur Wesley Clark protesteerde heftig: ,,Dit moment, nu wij staan voor een wereldwijde oorlog tegen de terreur, nu Al-Qaeda in meer dan zestig landen actief is, is niet het moment om onze troepen terug te trekken.''

Dat kan hij toch niet menen? Hoe strijden de 72.000 Amerikaanse militairen in Duitsland precies tegen Al-Qaeda? Ze hebben nogal een bijdrage geleverd aan het ontdekken van de cel van Al-Qaeda in Hamburg die de aanslag van 11/9 heeft uitgevoerd! Deze ontzaglijk dure troepenmacht – met een enorme logistieke aanhang en tienduizenden begeleidende personen, met alle kosten vandien – zou elders onnoemelijk veel beter werk kunnen doen.

De critici zetten vooral een grote mond op over de terugtrekking van 12.500 van onze militairen uit Zuid-Korea. Wij weten allemaal wat onze troepen daar doen. Zij dienen als schietschijven. Een legertje van 37.000 Amerikanen zal een Noord-Koreaans leger van een miljoen man heus niet tegenhouden. Zij zitten daar om in de eerste uren van een Noord-Koreaanse inval te sneuvelen – wat dan de Verenigde Staten dwingt om zich in de oorlog te mengen.

Deze uitnodiging tot zelfmoord had misschien enige zin toen Zuid-Korea zwak, verarmd en door de oorlog geteisterd was. Dat land is nu een geïndustrialiseerde tijger met een groot, uitmuntend toegerust leger. Het is veel zinniger om de daar gelegerde Amerikaanse troepen in te zetten waar ze werkelijk nodig zijn – ter ondersteuning van zwakke, verarmde en door oorlogen geteisterde frontstaten in het Midden-Oosten, wier regeringen de last van de eigen defensie nog niet kunnen dragen.

Volgens John Kerry geeft terugtrekking van troepen ,,het verkeerde signaal'' in een confrontatie met Noord-Korea over zijn kernwapens. Waar was hij toen de regering-Clinton de Noord-Koreanen een verachtelijk, defaitistisch signaal gaf door twee splinternieuwe kernreactoren, olie en alle mogelijke diplomatieke aardigheidjes aan te bieden in ruil voor een papieren belofte om hun kernwapenprogramma op te schorten – een toezegging waarvan zij nu brutaalweg en trots verklaren dat zij haar al lang geleden geschonden hebben?

De Democraten beschuldigen deze regering ervan de herschikking van de troepen te politiseren door er een campagnekwestie van te maken. Díé is goed. De Democratische partijconventie was een vierdaagse teach-in ter verheerlijking van de snelle boten op de Mekong omstreeks 1968 – en nu betwijfelen zij of het wel legitiem is om in de verkiezingcampagne de belangrijkste Amerikaanse troepenherschikking in het buitenland sinds de Koreaanse oorlog onder de aandacht van het publiek te brengen.

De president zou verwijtbaar hebben gehandeld als hij dit niet aan de orde had gesteld. Er is niet alleen overduidelijk een verschil in beleid tussen de twee partijen, maar een president moet het ook ter tafel brengen, wil hij een mandaat krijgen om een zo radicaal plan uit te voeren na de verkiezingen.

De New York Times voerde in een hoofdartikel deze reden aan om de status quo te handhaven: anders ,,zullen de strijdkrachten ook het voordeel kwijtraken dat grote aantallen mannen en vrouwen kennismaken met het leven in andere culturen''. Zeventigduizend Amerikaanse soldaten die in Stuttgart hun Duits oefenen en naar Wagner luisteren. Eindelijk een toepassing van de strijdkrachten waar de New York Times achter kan staan.

Charles Krauthammer is columnist van de Washington Post. © The Washington Post Writers Group.