Column

Spijtrap

Stokdoof ben ik van vakantie teruggekeerd. De Middellandse Zee heeft mijn beide gehoorgangen aangetast. Het lijkt of de wereld verpakt is in een dik pak watten. Watte is dan ook het woord dat ik om de drie seconden tegen mijn familieleden roep. Ik hoor vrijwel niks. Volgens de dokter is het maar voor enkele dagen. Maandag wordt de boel doorgespoten en is het voorbij. Best wel jammer. Het is een aangename stilte.

Als mijn kinderen iets vragen roep ik voor de zekerheid maar dat het goed is. Gistermiddag kwam mijn zoon met de nieuwste Playstation thuis. Mijn dochter had een supersonische MP3-speler en vier dvd’s bij zich. Mijn verbaasde vrouw kreeg te horen dat het mocht van papa. Zij is dit weekend met haar vriend naar Barcelona. Het schijnt dat ik het goed vond.

Zo zie ik deze week de Olympische Spelen zonder deskundig commentaar. Of dat bevalt? Zeer. Af en toe zie ik onze Alex in het straalbezopen Carnaval House in Athene met een sporter in de weer. Weet nooit of het live is of een archiefopname. Zelfde prins, zelfde sporters en precies hetzelfde publiek. Hoewel? De kroonprins oogt opgelucht nu hij weet dat zijn nichtje Margarita gaat scheiden van de claimbaron. Tussen de regels door lees je dat het er in dat huwelijk behoorlijk olympisch aan toe ging. Worstelen, boksen en judo waren Edwin’s favoriete sporten. De onfortuinlijke prinses moest vooral rennen. Zal Edwin nog een spijtrap op de markt brengen? Met enige verbazing las ik het bericht over de rap van de man die twee keer geprobeerd heeft zijn vrouw voor haar dood te cremeren. Hij heeft spijt dat het niet gelukt is.

Wel mooi om na een misdaad een liedje te schrijven. Is misschien iets voor de kickboxer Zlatan Ibrahimovic. Een rechtse hoek voor Van Bronckhorst, een peut in de rug voor zijn collega Heitinga en een gestrekt been voor Van der Vaart. De wedstrijd was vriendschappelijk.

Woensdagavond laat kwam ik terug in ons land en had een heerlijke nacht vol oude kranten. Zes weken oud nieuws! Je merkt dat je niet veel gemist hebt. Las dat de inmiddels veroordeelde Fons S. niet zo goed leeftijden kon schatten. Bij PSV stond hij regelmatig lang de kant bij de pupillen, terwijl hij dacht dat hij naar de veteranen keek. Smullen was de rel rond het RTL-kijkcijferkanon Nico Zwinkels. Begreep dat de doe-het-zelver jarenlang aan allerlei speciale regels gebonden was. Zijn gulp moest dichtgenaaid zijn, hij mocht geen vieze dingen zeggen en geen vrouwen vingeren onder het metselen. Het gerucht gaat dat hij de vaste klusjesman van Ruud Lubbers wordt.

Ik lees de kranten overigens met meer argwaan dan ooit. Hoe onafhankelijk is de journalist? Hoeveel belang heeft hij bij zijn onderwerp? Begrijp dat de ministers regelmatig worden ondervraagd door journalisten die hun een paar dagen daarvoor nog een mediatraining gaven. Of de schnabbeljournalist mocht als dagvoorzitter van een congres de standpunten van een ministerie verhelderen.

Door een terecht boze Theo van Gogh kwam ik er achter dat `filmjournalist’ Jacques Goderie de zalen van Pathé programmeert. Zo’n man kan die films dan toch moeilijk in zijn tijdschrift- en televisierubriekjes afkraken? Dus elk woord is in het belang van zijn eigen portemonnee! Of ik verbaasd was? Nee, daar ben ik inmiddels te oud voor. Mensen gaan nou eenmaal gemakkelijk door de knieën voor een flinke zak geld. Ook in mijn vak. Veel collega’s zijn bereid grapjes te maken op dealerdagen van Japanse middenklassers of nog erger. Wat denkt u van een middag in een skybox met wat vastgoed-LPF’ers? Van mij mogen ze. Als ze later maar niet pathetisch gaan zeuren over de ingeboete geloofwaardigheid bij hun oorspronkelijke publiek.

Soms lijkt een krant jaren oud. Ik lees dat ze bij Vrij Nederland stiekem elkaars mailtjes lezen. De oude tijden van de anonieme dreigbrieven van Rinus Ferdinandusse herleven. Ik glimlach met mijn dove hoofd. Ze gaan hun gang maar.

,,Blind is erger”, vertrouwde een vriend mij gisteravond in het café toe. Ik keek naar zijn vrouw en dacht: ,,Jij weet wat het is!”