`Popmuzikanten nemen zichzelf veel te serieus'

De liedjes van The Zutons zijn op een vrolijke manier schots en scheef. ,,Bij optredens dansen de mensen op de meest merkwaardige manieren.''

Van een popgroep uit Liverpool wordt al te gemakkelijk verwacht dat ze de gouden herinnering aan The Beatles in ere willen houden. Zo niet The Zutons, die er alles aan doen om zo snel mogelijk uit de schaduw van de Fab Four te treden. ,,In Liverpool struikel je over de toeristen die een schim uit het verleden najagen'', zegt zanger David McCabe. ,,Ze hopen iets van de magie van The Beatles aan te treffen, maar ze vinden er alleen een uit de hand gelopen souvenirindustrie. Zelfs het Beatlesmuseum aan de oever van de Mersey reken ik daartoe. Voor een jonge band als de onze werkt al die aandacht voor het verleden alleen maar verstikkend. Plekken om live te spelen zijn er nauwelijks, tenzij je een Beatles-coverband begint.''

The Zutons klinken fris en origineel, op hun debuutalbum Who Killed The Zutons dat springerige popliedjes en opzwepende funkritmes laat horen. Noem het geen punkfunk, zegt McCabe, want ze willen zich juist niet vast laten prikken op één enkele trend of stijl. Plezier in muziekmaken staat voorop en daarin passen skaritmes, rockgitaren én funknummers in de traditie van George Clinton en Sly & The Family Stone. Het jeugdig enthousiasme van The Zutons wordt nog het meest belichaamd door de piepkleine en altijd breeduit lachende saxofoniste Abi Harding, die vooral dienende partijen toetert in muziek die geen solistische egotripperij verdraagt. ,,We spelen popmuziek'', benadrukt McCabe. ,,Van jazz of andere ingewikkelde drukdoenerij hebben we geen verstand.''

De groepsnaam weerspiegelt de lol die ze willen uitstralen. ,,Toen we ons daarop bezonnen, viel opeens de naam van gitarist Zoot Horn Rollo. Zuton is daar een verbastering van, en voor het hoesontwerp hebben we er een sciencefiction-thema bij bedacht. The Zutons zijn een imaginaire stam van voorhistorische aapmensen, die net als de dinosaurussen zijn uitgestorven toen de aarde onder vuur lag van een meteorietenregen. Dat gevoel van een slechte B-film uit de jaren vijftig, of een stripverhaal waarin dingen gebeuren die in werkelijkheid nooit zouden kunnen, willen wij met de band uitdragen.''

De meeste Britse popmuzikanten nemen zichzelf veel te serieus, vindt McCabe. ,,Radiohead en zelfs The Libertines creëren een sfeer van heiligheid rond zichzelf, waardoor het moeilijk wordt om voor je plezier naar hun concerten te gaan. Onze muziek heeft altijd een element van zwarte humor. De beste liedjes vertellen een verhaal, alsof het korte filmpjes zijn met een begin, een eind en daartussen een dramatische ontwikkeling. In onze nummers zit vaak een twist; een onverwachte wending waardoor je op het verkeerde been wordt gezet. Bij optredens zien we de mensen op de meest merkwaardige manieren dansen. Onze muziek gaat niet recht vooruit maar is op een vrolijke manier schots en scheef.''

De saxofoon is een vergeten instrument in de Britse pop, zegt McCabe. ,,Voor jongens die een band beginnen is het veel cooler om een heldhaftige pose aan te nemen met elektrische gitaren. Daarmee ga je voorbij aan het feit dat de saxofoon altijd een prominente rol heeft gespeeld in belangrijke muzieksoorten als soul, ska, funk en zelfs rock & roll. Zoals Abi bij ons sax speelt, heeft het iets ontwapenends. Dat machogedoe van toffe jongens onder elkaar hoeft voor mij niet zo. Als er ooit een Zutonsmuseum wordt opgericht in Liverpool, dan is het omdat we anders durfden zijn dan altijd maar The Beatles, The Beatles en The Beatles.''

The Zutons spelen vandaag op Lowlands. Cd: Who Killed The Zutons (Deltasonic).