Mia's zilver laat de Indonesiërs koud

De olympische badmintonbalans van gisteren: goud voor China en nog geen enkele plak voor Indonesië. En – dat is waar ook – in het vrouwenenkelspel pakte Nederland zilver. Dat lazen de Indonesiërs vandaag in hun ochtenbladen. De bijbehorende foto's toonden over het algemeen de diep teleurgestelde Indonesiërs Flandy Limpele en Eng Hian, die het in de halve finale mannendubbel moesten afleggen tegen de Zuid-Koreanen Kim Dong-moon en Ha Tae-kwon. Wie weet veroveren zij straks nog brons, was de hoopvolle teneur in de pers.

Op een enkele binnenpagina prijkte het groepsportret van de beste drie dames, met links op de foto ,,de in Indonesië geboren Nederlandse Mia Audina''.

Nederland mag dan blij zijn met zijn eerste badmintonmedaille ooit, het laat de Indonesiërs koud. Wie voor een ander land uitkomt, hoort niet meer bij `ons'. Mia was ooit een nationale heldin. Op haar veertiende maakte ze deel uit van het Indonesische nationale team dat in 1994 wereldkampioen werd. En ze was pas 16 toen ze in 1996 bij de Spelen in Atlanta een zilveren medaille in de wacht sleepte voor Indonesië. Sindsdien offerde Mia haar Indonesische paspoort aan een huwelijk met een Nederlandse gospelzanger en vestigde zij zich in Rotterdam. Uit het land, uit het hart.

Bulu tangkis (badminton) is belangrijk voor het Indonesische nationale zelfvertrouwen. Het is de enige sport waarin het land internationaal uitblinkt en de verrichtingen van de nationale selectie zijn steevast voorpaginanieuws. In 1992 kwam de olympische doorbraak. Bij de Spelen in Barcelona veroverden Susi Susanto en Alan Budikusuma twee gouden medailles. Op de tribune zat generaal Tri Sutrisno, chef-staf van de Indonesische strijdkrachten en voorzitter van de nationale badmintonbond, en hij plengde een traan.

Anders dan nu, konden de Indonesiërs die prestaties rechtstreeks volgen op de televisie. Dit jaar heeft geen van de tien commerciële zenders de uitzendrechten van de Olympische Spelen gekocht en laat ook de staatstelevisie het afweten. Sportliefhebbers moeten het hebben van enkele journaalflitsen en van de kranten.

Susi en Alan traden na `Barcelona' in het huwelijk en dat was hier de bruiloft van het jaar. Na hun zeges bleven de medailles komen. In Atlanta kreeg Indonesië goud in het mannendubbelspel en – naast de zilveren plak voor Audina – en in Sydney 2000 won weer een Indonesisch mannenduo de hoofdprijs.

Hoewel verstoken van rechtstreekse beelden, volgt Indonesië de Spelen in Athene op de voet. De eerste en vooralsnog enige medaille – zilver – werd veroverd door de gewichthefster Lisa Rumbewas, een Papoease van het eiland Biak. Er is nog steeds hoop op badmintongoud; de mannen Taufik Hidayat en Sony Dwi Kuncoro staan in de halve finales van het enkelspel.