Erectieproblemen

We zijn in oorlog, terwijl we ons dat nauwelijks realiseren. En hoe stond het met de tv in oorlogstijd gisteravond?

Netwerk ging helemaal over Freek de Jonge (gefeliciteerd). Er was een aardige documentaire over mijn favoriete acteur Gerard Thoolen (Nederland 1), 46,3 uur Olympische Spelen (Nederland 2), een discussieprogramma over erectieproblemen (Nederland 1), Ton van Royens ordishow (SBS6), de Brutale Moeders en De slechtste Chauffeur van Nederland bij Yorin. Ik heb het meeste overgeslagen. Ik heb wel Nova gemist voor een stukje erectieproblematiek – bij de EO nota bene. Was het niet zo dat je in streng religieuze kringen alleen seks mocht hebben ten behoeve van de voortplanting? Is het dan wel een probleem als je geen erectie kunt krijgen na een prostaatoperatie? Hoe dan ook: weinig tv-minuten voor de benarde situatie in Irak en onze betrokkenheid daarin.

Als medeoprichter van Een Ander Joods Geluid keek ik nog wel even naar de herhaling van de documentaire Zwijgen over Israël (Zembla, Nederland 3). Daarin werd weer eens heel duidelijk hoe het in elkaar zit. Veel mensen hebben nog altijd heftige emoties, veroorzaakt door onnoemelijk lijden in de Tweede Wereldoorlog. Daardoor zijn zij niet in staat objectief waar te nemen dat het Israël van nu een onvoorstelbaar gewelddadig en zinloos, tot niets leidend beleid voert. Als ik wat zeg over de bouw van de muur op Palestijnse grond, de bezetting (,,dit is geen bezetting, want het land is al 2000 jaar van ons''), word zelfs ik in joodse kring uitgemaakt voor antisemiet en NSB'er. Intriest, want die opstelling leidt alleen tot meer oorlog en terreur, en niet tot vrede.

Kortom: goede televisie. Ik zat af en toe te schreeuwen voor de tv (tegen rabijn Evers). En zo moet het ook, af en toe.

De vorige keer dat me dat overkwam, was overigens bij Heleen van Royen in Zomergasten van 25 juli. Heleen van Royen, welbespraakt pleitbezorger van de platte smaak, flapte er laat op de avond opeens uit dat het conflict in Israël alleen maar een mediahype was. Ze bedoelde: als de televisiecamera's daar weggaan, stopt het Palestijnse verzet. Die visie volgde op een fragment waarin een wanhopige Palestijnse vader zijn kind, zojuist doodgeschoten door de Israëliërs, aan de televisiecamera liet zien. Camera's, mevrouw Van Royen, zijn de laatste bescherming van de Palestijnen tegen het Israëlische geweld. Net zoals camera's ons de gruwel van zelfmoordaanslagen laten zien.

En dan de EO. Hulde ook aan de EO. Waarom? Omdat In voor- en tegenspoed het beste programma in zijn soort is. (En dat zeg ik niet omdat het wordt gemaakt door IDTV). De trend is: de televisie is de ultieme therapeut geworden. Menselijke ellende, ruzie, echtscheiding: kom ermee naar de televisie! Op televisie wordt het amusement, zoals bij Dr. Phil, die vastgelopen levens tussen twee reclameblokken met drie rake vragen vlot trekt. Of worden het ranzige programma's, zoals de Vlaamse hijger Jambers. En soms maakt de televisie er integere programma's van, zoals de EO doet met In voor- en tegenspoed. Een echtpaar dat diep in de dalles zit, gaat een week in relatietherapie.

Wel vraag ik me af waarom mensen de oplossing voor hun zo persoonlijke probleem in de grootst denkbare openbaarheid zoeken.

Hier eindigt een week van verplicht tv kijken. Dank aan Rob Doeve, die de penvoerder was van deze stukjes. Zonder hem zouden ze (nog) zuurder zijn geweest. Rob en ik verheugen ons erop de tv uit te laten. Maar als u wilt kijken: ga uw gang (Wintertijd, zondag, RTL5, 21.55 uur – herhaling van Cliff Richard deel 2).

Harry de Winter, oprichter van IDTV, tv-presentator en mediaconsultant, gaf een week lang zijn mening over televisie, in samenwerking met Rob Doeve van het Taalcentrum-VU in Amsterdam.