Van Moorsel de pijngrens voorbij

Leontien van Moorsel won gisteren haar vierde gouden olympische medaille. De wielrenster ging in de tijdrit zo diep, dat je haar haast van masochisme zou gaan verdenken.

Het is alsof Leontien van Moorsel geen pijngrens kent. Zondag nog was ze na een val in de wegwedstrijd per brancard afgevoerd en leek ze zowel mentaal als fysiek aangeslagen. Ze lijkt haar krachten te ontlenen aan lichamelijk malheur en vindt in dat afgetrainde lijf steeds weer brandstof het motortje volop te laten snorren.

Zelf vindt ze haar vermogen diep te gaan geen verdienste. ,,Een kwestie van rammen'', zegt ze. ,,Ik had het in de tijdrit ook weer onnoemelijk zwaar. Maar dan denk je aan al die keren dat je cols in de Sierra Nevada bent opgereden; aan alles wat je ervoor gelaten hebt of aan de voeding waar je het hele jaar op hebt gelet. Nou dan wil je wel. Ik kreeg onderweg ook hoofdpijn. Straks knap er nog iets, dacht ik, zo erg was het.'' Maar vaart minderen was voor Van Moorsel geen optie. Integendeel, ze bleef een dermate hoge frequentie trappen dat de concurrenten geen moment uitzicht kregen op meer dan een zilveren of bronzen medaille.

Nadat de voltooide olympische missie, waaraan een minutieuze, gedisciplineerde voorbereiding was voorafgegaan, kan de naam van Van Moorsel de geschiedenisboeken in. Zij is namelijk de derde Nederlander die vier gouden medailles bij de Olympische Spelen heeft gewonnen. Eerder deden dat de atlete Fanny Blankers-Koen (1948) en de militaryruiter Charles Pahud de Mortanges (1924, 1928, 1932). Als Van Moorsel zondag ook de baanachtervolging wint, wordt zij de eerste Nederlander met vijf gouden medailles.

Hoewel haar sterk ontwikkelde overwinningsdrang een profijtelijke eigenschap is, weet de wielrenster zich ook gesterkt door ervaringen uit haar verleden. Zij overwon anorexia, een ziekte die haar confronteerde met de zwarte zijde van het leven. Maar net als in een wielerwedstrijd vocht Van Moorsel terug en hebben de doktoren haar inmiddels genezen verklaard. De anorexia voorbij reed Van Moorsel weer van prijs naar prijs. Als vanouds, hoewel haar `magere periode' ook leerzaam is geweest. Ze leerde wat het is om tegenslagen te incasseren en ze leerde dat je het gevecht met de pijn in het lichaam lang kunt volhouden.

Met haar gepijnigde lichaam bracht Van Moorsel gisteravond laat nog de moed op zich te laten huldigen in het Holland House. Hoezeer ze ook genoot van de ambiance voelde ze elke vezel in het lichaam protesteren tegen haar aanwezigheid in de oranje biertent in het centrum van Athene. Maar ondanks alle pijn dompelde zich onder in het bad van adoratie en vroeg de mensen begrip voor haar verlangen de ceremonie zo kort mogelijk te houden, zodat ze snel daarna haar bed kon opzoeken. ,,Want ik ben eigenlijk naar de donder'', sprak ze heldere taal.

Maar weigeren kon ze evenmin. Omdat ze op grond van een overeenkomst met sportkoepel NOC*NSF daartoe verplicht is en omdat haar huldiging werd begeleid door kroonprins Willem-Alexander. Ze heeft een zwak voor Willem-Alexander vanwege zijn interesse voor haar carrière, die na de Olympische Spelen eindigt. Van Moorsel: ,,Het is mooi geweest. Er is meer in het leven. Ik heb al een mooie vent, nu nog een paar kinderen.''