Taxi

Wat is erger: in de metro naast een gelovige orthodox-Griekse Athener zitten, die om de seconde kruisjes slaat of een taxichauffeur met een dwangneurose? Het laatste, want bij de eerste kun je weggaan (gedaan), van de tweede ben je afhankelijk wanneer je van Olympia naar Pyrgos wilt en liefst snel want de expresse bus naar Athene wacht niet. Puike chauffeur, maar om de seconde stoft hij met zijn rechterhand zijn dashboard af en zijn stuur om dan met zijn linkerhand het deurraam af te stoffen. Geen moment heeft hij zijn handen stil. Je wilt niet kijken, maar daar is geen ontkomen aan.

Dus de slappe lach. Chauffeur denkt: vrolijke mevrouw, die heeft wel zin in een praatje en hij begint in rap Grieks een verhandeling over van alles en nog wat, luistert nauwelijks naar mijn antwoord. Intussen blijven de handen heen en weer gaan.

Op de weg is geen radarcontrole, dus hij kan zijn rijkunst botvieren. En zijn ongenoegen over het gedrag van een medeweggenoot die bij een kruising stil blijft staan, uitstapt en naar de politie loopt om de weg te vragen. De auto is te klein, er klinkt geschreeuw, maar dat is niet erg: hij houdt tenminste even op zijn handen te bewegen over zijn dashbord, stuur en linkerraam. Even maar, want het feest begint snel opnieuw.

Keurig op tijd bij het busstation. Ik wil een kwitantie. Kan niet. ,,Geen papier'', zegt hij. Ik heb papier genoeg en scheur een blaadje uit mijn agenda. Daarop schrijft hij de datum, zijn taxinummer, zijn naam, van waar naar waar hij mij gebracht heeft en het bedrag. De bus, denk ik, de bus!