Moeizaam optreden van blues-zanger Lanegan

Het was dankzij de fotografen en hun flitsen dat er nog iets te zien was van Mark Lanegan en zijn band, gisteravond in de Melkweg. Dat Lanegan eruit ziet als een magere Marco van Basten, bijvoorbeeld, en dat vier muzikanten en een achtergrondzangeres bezig waren om zijn ingetogen woestijnblues te vertolken.

Mark Lanegan – die ooit de band Screaming Trees aanvoerde, met Kurt Cobain werkte en later zanger werd bij de succesvolle maar onlangs opgedoekte Queens Of The Stone Age – bracht deze zomer zijn zesde solo-cd uit. Bubblegum biedt Lanegans visie op het aloude genre van de `outlaw blues': de in knerpende blues getoonzette wederwaardigheden van de rondtrekkende buitenstaander, die te veel drinkt en zich in schimmige zaakjes mengt. ,,I'd stop and talk to the girls who work the streets but I've got business further down''. Lanegans doorrookte stem weet het met passende dreiging te brengen.

Dat die stem live niet zo krachtig is, bleek gisteravond in de stampvolle Oude Zaal van de Melkweg. Op zijn beste momenten heeft Lanegan het snedige sarcasme van Bob Dylan, maar vaak klonk hij verstikt en bereikten zijn woorden maar moeizaam de zaal. Dat werd voor een groot deel opgevangen door de heldere stem van de zangeres naast hem, die vaker dan op de cd zorgde voor een zilver randje langs zijn gebarsten klank.

Het tempo lag laag. Pas tegen het einde, toen de toegewijde muzikanten nummers speelden als Metamphetamine Blues en Sideways In Reverse, die niet alleen massief zijn maar ook ronken als een oude trein, kwam er meer beweging in de zaal. Nu Mark Lanegan de enige voorman van de band is en niet een charismatische zanger als Josh Homme naast zich heeft, zoals bij Queens Of The Stone Age, is zijn duistere voordracht, op een nagenoeg donker podium, vaak te ondoorgrondelijk.

Concert: Mark Lanegan Band. Gehoord: 17/8 Melkweg, Amsterdam. Herhaling: 25/8 Tivoli de Helling, Utrecht.