Een pratende kat redt een hondje dat dansen kan

De stem van Garfield wordt in de filmversie van de strip ingesproken door Bill Murray. Die originele versie wordt in Nederland niet uitgebracht. Hier moeten we het doen met de stem van Beau van Erven Dorens, een goede keuze, die toch het verlangen naar het origineel niet weg kan nemen. Maar distributeur Fox vreesde waarschijnlijk dat de stem van Murray alleen geen mensen zonder kinderen naar de bioscoop zou trekken. Terecht: anders dan de strip is Garfield de film niet op de eerste plaats voor volwassenen. En ook niet op de tweede plaats. De kat is verkindst. Garfield, een creatie van striptekenaar Jon Davis uit 1987, was al geen Fritz the Cat, maar in Garfield de film blijft er van de nare kanten van het karakter van deze lasagne etende kater uiteindelijk weinig over. Garfield redt zelfs een hond.

Garfield is in de film een computeranimatie, terwijl alle andere mensen en dieren gewoon mensen en dieren zijn. Dat werkt wel goed. Het is bijvoorbeeld aardig om te zien hoe Garfield met zijn dikke buik op een stoel klimt of tegen een autoruit kleeft. Echte katten hadden zulke karikaturale effecten nooit kunnen leveren.

Deze aanpak levert ook raadsels op. De andere dieren in de film - katten en honden - kunnen praten, alleen Odie, de hond die Garfeld redt kan het niet. Het is een raadsel waarin de film geen verklaring voor wordt gegeven. Zou Odie een stomme hond zijn? We komen er niet achter.

Misschien dachten de makers dat hun film zo leuk was of ht publiek zo stom dat wij dat toch niet zouden merken. De film werd geregisseerd door Peter Hewitt, die eerder onder meer Donderbroe maakte, een komedie over een jongetje dat scheten laat. Maar het scenario van Garfield werd geschreven door Joel Cohen en Alec Sokolow, die ook het scenario van het meesterwerk Toy Story schreven. Garfield volgt eigenlijk voor een groot deel het stramien van Toy Story. Zoals cowboy Woody in Toy Story concurrentie krijgt van astronaut Buzz, hem tegenwerkt en uiteindelijk redt, zo neemt de baas van Garfield opeens een hond in huis, die Garfield eerst laat weglopen om hem vervolgens in de grote boze buitenwereld te gaan redden. Het is een scenario dat wel in meer film wordt gebruikt.

In Garfield is het een goedkoop kostuumpje uit de feestwinkel gehesen. Odie wordt gekidnapt door een presentator van de lokale televisie. Hij hoopt met het hondje op de national televisie te komen. Odie kan dan wel niet praten, dansen kan hij als de beste. `I Feel Good'. Jawel.

Garfield. Regie: Peter Hewitt. Met: Breckin Meyer, Jennifer Love Hewitt, Stephen Tobolowsky. Nederlandse nasynchronisatie: Regie: Marty de Bruyn. Met de stemmen van: Beau van Erven Dorens, Do, Javier Guzman, Howard Komproe. In: 78 bioscopen.