Drummer ster van Dandy Warhols

Wat zou er van de Dandy Warhols geworden zijn, als ze in 2000 niet wereldwijd waren doorgebroken met de Vodafone-commercial die een stukje van hun lied Bohemian like me liet horen? Dan had de groep uit Portland gisteren waarschijnlijk niet zo'n vol Paradiso getrokken, na anderhalve hit en een platencarrière die alweer op z'n retour is. Hun muziek hoort eigenlijk thuis in een underground van wazige drugsmuziek, waaruit zich maar zelden een vastomlijnd liedje losmaakt.

The Dandy Warhols moeten het vooral hebben van een herkenbare sound. Het referentiekader is de spacerock van vroege Pink Floyd en de monotone dreun van The Velvet Underground ten tijde van Sister ray, met omfloerste zang die lonkt naar decadentie en gedrogeerde lamlendigheid.

De vorige keer begingen de Dandy Warhols de vergissing om Bohemian like me al in het begin te spelen, waarna de rest van hun breed uitwaaierende notenbrij niet te volgen was voor de doelgroep van gesoigneerde telefonieconsumenten. Dit keer werden de schaarse liedjes wat verstandiger gedoseerd, zodat ook het vroege succesnummer Not if you were the last junkie on earth (met de verveelde vaststellling dat `heroin is so passé') en het recente We used to be friends een bescheiden golf van herkenning teweeg brachten. Voor de rest werd er weer veel voortgeborduurd op eindeloos herhaalde twee-akkoordenschema's, met knerpende synthesizergeluiden van de hoogzwangere Zia McCabe.

Ster van de avond was eigenlijk drummer Brent deBoer, niet om zijn slagwerk maar om de vanzelfsprekendheid waarmee hij de neuzelige leadzanger Courtney Taylor consequent aan een heldere tweede stem hielp. Welbeschouwd is dat de kracht van het lekkere refreintje van Bohemian like me, dat met het herhaalde `I like you, I really like you' iedereen in de gelegenheid stelt om zich te wentelen in een weldadig gevoel. Mobiele-telefoonmuziek bij uitstek, die gisteren in vergelijking met de plaatversie zo slapjes werd gespeeld dat Taylor erbij in slaap dreigde te vallen.

Van nieuwe liedjes moeten The Dandy Warhols het niet hebben, want de hoempa-achtige countrypersiflage I'm moving out wees ernstig in de richting van het moment waarop Lou Reed de draad verloor met het Velvet Underground-dieptepunt Lonesome cowboy Bill. De verveling die er van uit ging, het gebrek aan vuur in het samenspel en het automatisme waarmee McCabe bij wijze van toegift een flauw kinderliedje inzette leken te wijzen op een band aan het eind van zijn beltegoed.

Concert: The Dandy Warhols. Gehoord: 17/8 Paradiso, Amsterdam.